BİR BAŞKA ŞAFAK

Altın Zamanlara Düşen Şarkı

2011-11-01T20:53:00.000+02:00

     Duygularımızın baskınındayız şimdi.
     Hasretle kucakladık birbirimizi. Sıcaklığın sonsuz şiirim, gürül gürül bir pınar.
     “Zaman donsun!” diyorum yeniden.
     Tamamlıyorsun:
     “Bu ışıklar hiç sönmesin!”
     Sönmesini isteyen kim, her tanem? Sönmesini isteyen kim?..
     “Dur bakayım…” diyorsun. “O kağıttaki resimleri hatırlıyorum ben!”
     Yeniden şiirimin yazıldığı o kağıda bakıyoruz.
     “Onu bana gönderen sensin!”
     “Ama yazan sen!”
     “Kader, bozulmaz ki…”
     Dışarıda akşamın rengi, perdeyi aralıyoruz. Üst üste kondurulmuş evlerin pencerelerine vuran; ışık ışık yaşanan hayatlar… Şehrin zayıf, cılız, kör lambaları… Bütün lambaları kuşatan haleler. Tepede dolunay. Bizim dolunayımız. Demek ki o da, ikimizi unutmamış. Bizim bayramımızda görünmek istemiş. Gülücükler gönderiyor bize, umarsız, çıkarsız…
     Birbirimize göstermek için yarıştığımız dolunaya, dolunayımıza gülücükler gönderiyoruz biz de.
     Biliyor musun her tanem, bu akşam bu dolunay; kim bilir kaç resim düşecek aynasına? Daha sonraki günlerimizde “Merhaba! İyi akşamlar!” deyişlerinde, sana bana gösterecek, gösterecek…
     Ah ömrüm, ömrümün özeti.
     Biliyorum “Ah!” demeyi yasakladın bana.
     Sevinçleri tezatlarla da anlatmak olmaz mı her tanem?
     Hiç bitmesini istemediğimiz akşamın ufkundayız şimdi.
     Oda da bana okumak için öylece açıp bıraktığın, arasına kağıt sıkıştırılıp işaretlenmiş kapalı kitaplar…
     Masada yanmaya hazır mum! Kokulu mum…
     “Saat kaç?” diyorum.
     Kızmakla korumak arası;
     “Acıktın mı?” diye soruyorsun.
     Sıcaklığın sonsuz şiirim, gürül gürül bir pınar. Hasretle kucakladık birbirimizi.
     Duygularımızın baskınındayız şimdi.

     “Dur, etini keseyim! Bu bıçaklar da keskin değil...”
     “Böyle diyeceğini biliyordum.”
     “Şarabını da doldurdum bardağına!”
     “Efsane aşkımıza…”
     Gözlerimizde muhteşem akşamın izi. Kalbimiz alev alev. Yangınlardayız. Kanatlanmış uçuyoruz. Havalardayız. Kim dedi mevsimlerden sonbaharı sevmem diye? İkimizde şimdi ilkbahardayız.
     “Tatlı alır mıydınız?”
     Sesin sahibine dönüp bakıyoruz. Demek ki yalnız değilmişiz. “Şekerpare”de duruyoruz.
     Pastalarından söz ediyorsun. Çatalına taktığın şekerpareni bana uzatıyorsun.
     Birdenbire;
     “Ay, kedi sesi mi bu?” diye soruyorsun.
     Birlikte dinliyoruz. Çıkaramıyorum.
     “Biliyor musun?” diyorsun, “Bir keresinde ciğercinin kedisini sormuştum sana. Hiç bekletmeden, kimin olacak demiştin, mutlaka Orhan Veli’nindir! Gülüşmüştük. İlahi deli ozanım, benim!”
     Zaman dondu ya donmasına, bir yandan gece, en güzel şiirini yazıyor, aşağıda delleşen deniz, bizim hayatımızı, efsane aşkımızı mutlaka balıklara, umudunun peşinde koşuşturan balıkçılara, saman yolundaki parıldayan yıldızlara, gözlerini ikimizden ayırmayan dolunaya tekrar tekrar anlatıyordu.
     “Kahvenizi nasıl alırsınız?”
     Fırsatın ucunu yakalamıştım:
     “Falıma bakacak mısın?”
     “Falın yanında. Hem dur bakayım, çayı seversin sen. Seninki çay olsun!”

     Sonrası mı?
     342. oda. Çılgın deniz. İnadına parlak dolunay. Kokulu mum ışığı. Kulağa fısıldanan şiirler. Yağdıkça yağan sonsuz yağmur. Yalınayak, iliklerimize kadar ıslanmalar. Muhteşem şiirimiz!
     Şafak vaktinde, bu defa ikimiz birlikte, bizim güneşe “Merhaba!” demeler…
     Altın zamanlara düşmüş bu şarkıyı, asla unutamam bir tanem!
     Asla unutamam!

Oyhan Hasan Bıldırki

RÜYÂMDIN, GERÇEĞİM OLDUN * Oyhan Hasan Bıldırki

2009-09-15T17:54:00.003+03:00

        “Kırmızı şal takmam gerekli mi?”
        “Hayır. Otobüsü biliyorum. Seni tanırım.”
        Kulaklarımda bu sözler çın çın! Garajdayım. Bu defa vaktinden çok önce geldim. “Endişeler içinde kıvranmaktansa, orada olmalıyım.” düşüncesine kaptırmışım yakamı. Kalbimin atışlarını dinlemeye çalışsam da, duyamıyorum. Günlük güneşlik bir hava; pırıl pırıl… Gelecek günlerimizin işareti sanki.
        Bir aşağı, bir yukarı geziniyorum. Fikrimce otobüsün duracağı yeri kestiriyorum. Bu noktaya gelecek, ben de şurada durmalıyım diye düşünüyorum.
        Kalbimde hiçbir heyecan yok. Geleceğini biliyorum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Sana ayarlı saatim, en ağır işleyen yük trenleri gibi ilerliyor. Ya da ben dakikalara fırsat vermiyorum. Henüz biri bitmeden, hemen saatime bakıyorum. “Öf!” yine aynı yerde, yine aynı dakikada.
        Sen, otobüstesin şimdi. Bana geliyorsun. Gözlerin açık, kim bilir hayâlindeki kaçıncı resme bakıyorsun? Belki de bildik gözlerime dalmış, güneşin verdiği huzur içinde, “güneş”ini düşünüyorsun.
        Ben de öyleyim. Az sonra bizi selamlayacak olan güneşin ipini çekmek istiyorum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Kafam, senli düşüncelerimin baskınına uğramış.
        İnan, bu durum bana keyif veriyor. Varsın bu baskınlar, ömür boyu sürsün. Katlanırım!
        Bir aşağı, bir yukarı gidip geldim. Meydanı birdenbire dolduruveren güvercinlere daldım. Hepsinin gözlerinde “kavuşma bayramı”nın sevinçleri vardı sanki.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor.
        Güvercinler kanatlandı, mavi gökyüzünün en yükseğine doğru uçtular, uçtular…
        Kitabın yanımdaydı. Şiirlerin geliverdi aklıma.
        Oturma koltuklarından birine iliştim. Bak iliştim diyorum, rahat oturmadım. Birden fırlamak, koşup sana yetişmek, boynuna atılmak için; nasıl oturulursa, öyle oturdum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor.
        Şiirlerini sindire sindire yenibaştan okudum. Yeniden mısralarına dökülmüş hayatımızı, kare kare yaşadım. Arada bir de olsa, kalbimin şahlanışlarını görmeni çok isterdim. Gözlerin, ellerin, saçların düştü aklıma. Gökkuşağı, dolunay ve güneş… Her güne dönmesini istediğim senede bir günler!
        Okudukça, kalbim kanatlandı. Güvercinler gibi mavi gökyüzünün en yükseğine ulaşmak için çırpındı.
        Güneş yakıyor. Sıcaklığını kemiklerimde hissediyorum. Senin sıcaklığın kalbimde. Senin sıcaklığın damarlarımda usul usul yürüyor.
        Sen, otobüstesin şimdi. Bana geliyorsun. Gözlerin açık, kim bilir hayâlindeki kaçıncı resme bakıyorsun? Belki de bildik gözlerime dalmış, güneşin verdiği huzur içinde, “güneş”ini düşünüyorsun.
        Biliyorum, aynı sesler senin de kulaklarında çın çın!
        “Kırmızı şal takmam gerekli mi?”
        “Hayır. Otobüsü biliyorum. Seni tanırım.”
        Mutlaka; “Acaba?” demişsindir, mutlaka.
        Otobüs henüz görünmedi.
        Kulaklarımda çın çın sesler:
        “Yum gözlerini, hayâl et!”
        “Öyle yapıyorum!” “Hayâl dünyama kapanıyor ve son dediğini çözmeye başlıyorum…”
        Allah, Allah! İnsan, hele seven insan, yolda yolcusu olan insan; uyanıkken de rüyâ görüyor.
        Şiirlerin dudaklarımda, aklım fikrim sende.
        Şu otobüs bir gelse…
        Şu otobüs bir gelse!
        Derken otobüs görünüyor. Kontrol kulesinde durduruldu. Kalbimde sıcak duyguların akını var. Aklımda acabaların bas-kını.
        “Acaba geri mi dönecek bu otobüs?”
        “Yoksa bir tanemi almadan mı geldi?”
        Çok sürmedi, kulenin önündeki makas açıldı, otobüs hareketlendi.
        Karalaştırdığım noktada durdum, seni bekliyorum.
        Hay Allah, yanılmışım…
        Otobüs, az ötede bütün yolcularını indirmeye başlamaz mı?
        Valizim elimde, koştum. İnişinle birlikte sana, “Merhaba!” demeliydim.
        Mavi gökyüzünü tutan güvercinler, yeniden meydana indi.
        Onları ürkütmek istemiyordum.
        Yürümedim, sana koştum.
        Koştum…
        Omzunda sırt çantan, elinde kırmızı valizin, sen de bana doğru geliyordun.
        Gözlerimi yoklamadım bu defa, acaba rüyâda mıyım diye.
        Hayır hayır, işte kokun burnumda.
        “Kırmızı şalın da yok ama, seni tanıdım, görüyor musun?”
        Gözlerinde gülücükler, gözlerimde gülücükler.
        “Yoksa şalındaki kırmızı, mavileşti mi?” diye soruverdim.
        Sadece gülümsedin canım, sadece gülümsedin.
        Kucaklaştık, kollarımdaydın.
        Alnından, yanaklarından öptüm seni.
        “Hayret!” dedin, “Nasıl çıkarabildin beni?”
        “Gözlerin hiç değişmemiş!” dedim. “Gözlerin hiç değişmemiş…”
        Gülüştük, kalbimizde birbirimizin sıcaklığı, yürüdük.
        Kavuşma bayramındayız!

        Oyhan Hasan BILDIRKİ

KALABALĞIN ARASINDAN SIYRILMAK * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2009-03-24T10:13:00.000+02:00

Gürleyik, Şenpazar

     Hıdırellez bugün... Pınarbaşı’na doğru bir akın var. Yedisinden yetmişine, bütün halk oraya gidiyor. Mayıs sabahının erken saatlerinde başladı akın. Arabalar, faytonlar da katılmıyor değil bu akına.
     Her taraf koyu yeşil... Binlerce çiçek açmış. Kokusunu yudumluyor insanlar, ciğerlerine çekiyor derin derin... Bir kalabalık, bir gürültü. Herkes kendi dalgasında. Kimse, kimsenin ne yaptığını merak bile etmiyor.
     Kalabalığın içinden iki gence takılıyor gözlerim. İzliyorum onları. Sarışın, geniş omuzlu bir erkek ve siyah saçlı, pembe bluzlu güzel bir kız. Besbelli, gelecekleri üzerine bir şeyler konuşuyorlar.
     Kültür Park’a doğru gittiler. Dereye bakan bir yere oturdular. Genç kız heyecanlıydı. Nedense şimdi, konuşmuyordular. Susuk, susuktu gözleri. Yüzlerinde birbirlerini seven, belki de az sonra kırabilecek olan insanların ifadesi vardı. Kız, zengin görünümlüydü. Üstündeki elbise, ayağındaki ayakkabıları bugüne özeldi. Ama oğlanınkiler öyle değil. Olsun varsındı, seviyordular ya birbirlerini. İşte bu, her ikisine de yetip artardı.
     Teoman -gencin ismiydi bu- gözlerini kaldırdı, kızın gözlerinin içine baktı. Orada yaşadıkları hayattan bir iz, aşklarından da bir parıltı arıyordu. Baktıkça baktı, aradıklarını bulamadı. Genç kızın burnu havadaydı. Gerçekten değil, bazı ufak tefek çıkarlarını elde edebilmek için seviyordu genci. Maymun iştahlı olduğundan, gördüğü her yakışıklı gence takılır, Teoman’ı ağlatırdı. Ne yapsın? Teomandı bu, genç kızı her şeyden, havadaki nemden bile kıskanıyordu.
     Teoman, birazcık da anlayış bekliyordu ondan. Gururunu yenmesini, insanlar arasında eşitlik denilen bir şeyin bulunduğunu da anlamasını. Ve biraz daha Teoman’a değer vermesini. Ne de olsa Teoman, kendi çapında bir hikâyeciydi. Onun için, nice hikâyeler yazmıştı. “Yitik Ufuklar”, bunun dipdiri örneğiydi.
     Teoman, kızın gözlerine daldı.
     Genç kız, anlamak istermiş gibi sordu:
     - Teo! Niye yoruyorsun kendini bu hikâyelerle?
     Yormak mı? Bilâkis. Bunu da nereden çıkarıyordu Allah’ım? O hikâyeler; Teoman’ın sevgilisiydiler, dostu ve aşkıydılar.
     - Yormak mı? Benim iç dünyam, sırdaşım onlar.
     Kız, zalimce güldü:
     - Hadi canım! İç dünyam, sırdaşım... Bunlar da ne demek Teo? Tuhafsın vallahi...
     Tuhaf! Teoman tuhaftı ha? Niye bu burnu büyük kız, Teoman’a değer vermiyordu? Belki de böyle yapmakla, daha şimdiden Teoman’ı hakimiyeti altına almak istiyordu. Kendisinden bıkıp usandığı bir günün en onulmaz saatinde de;
     - “Git artık! Defol git!” diyecekti.
     İşte o zaman, zavallı Teoman yıkılacaktı, çılgına dönecekti. Kim bilir ne acılar çekecekti. Ah kızlar, sizi gidi zalimler sizi...
     Servis yapan garson geldi:
     - Emriniz bey?
     Genç kız, hemen atıldı. Bu masada hakimiyetin kendisinde olduğunu belirtmek ister gibi haykırdı.
     - Portakal... Teo’cuğum siz?
     Teoman, donuk gözlerle kıza baktı. Yüzünde kızgınlığının şafakları çakıyordu.
     - Portakal, dedi o da.
     Garson bağırdı:
     - Portakallar iki...
     Bir zaman yine konuşmadılar. Bu sırada hen ikisi de, tabiatın sesini dinliyorladı. Zaman zaman derenin şırıltısına karışan neşeli insanların haykırışları geliyordu kulaklarına.
     Kadınlı erkekli bir grup yaklaştı Teoman’ların masasına. İçlerinden çiroz yapılı olanı, kıza dik dik baktı.
     - Güzin, dedi. Sen de bizimle gelsene, eğleniriz.
     Güzin, yanındaki önemsiz biriymiş gibi, ona bakmadan, sesin sahibine elini uzattı.
     - Olur şekerim! dedi.
     - Arkadaşınla tanıştırsana bizi Güzin! Hikâyecin mi?
     Sinir kız Güzin, hiç tereddütsüz anlattı:
     - Evet, benim zavallı hikâyecim, Teoman Altay bu!
     Gruptakilerin kahkahaları yükseldi. İçlerinden biri;
     - Aman ne şeker şey, dedi. Teoman, bizimle sen de gelsene. Olur mu?
     Teoman’ın sinirleri gerilmişti. Bu zor duruma bir son vermek gerekiyordu. Bu asil insanların arasında yaşayamazdı o. Alay kahramanı da olmak istemiyordu.      Yumruğunu masaya vurdu. Dişlerini gıcırdattı;
     - Rahat bırakın beni, gidin! dedi.
     Sanki o değilmiş gibi, daha önceden birbirleriyle izleyecekleri yol üzerinde anlaşmış olan grup, neşeli adımlarla oradan uzaklaştı. Güzin de akıp gitti onlarla. Teoman’ı yalnız bıraktı. Hikâyeci sessizce ağladı, göz yaşlarını kalbine akıttı.
     - Güzin, dedi, alacağın olsun! Bunların hesabını tek tek soracağım senden.
     Kalktı, hıdrellezin neşesini yaşayan insanların arasından sıyrıldı. Kaçtı. Bazı insanlar, niye bu kadar zalim olabiliyordu? Niye küçümsüyorlardı bazılarını? “Zavallı hikâyeci!” Aklında bu kelime yer etmişti.
     - Zavallı değilim ben, günü gelir gösteririm size de, dedi.
     Günlerce odasında kapalı kaldı. Yazı masasının başından ayrılmadı. Sanki içinde bulunduğu duvarlar bile haykırır olmuştu;
     - “Güzin! Güzin!” diye.
     Çünkü ona olan aşkını anlatmıştı bu duvarlara, odaya. Bir eser meydana getirdi. İçtenlikle yazılmış. Bir resim çizdi duvara, gözleri yok. Altına da şu satırları ekledi:
     - “Uzun yıllar seni sevdim. Seni böyle yarattım. Çünkü gözlerinde başkalarına bakan izler vardı. Hafiftin Güzin. Ama ben yine seni sevdim ve seveceğim ölüme gidinceye kadar...”
     Beklemedi, kitabını bastırdı; “Sevgiye Susamak” adını verdi ona. Şansı döndü, eseri kapışıldı. Niye kapışılmasındı? Bir gencin en içten duyguları anlatılıyordu eserde.
     Yazı masasında doğruldu. Duvardaki resme baktı.
     - Güzin, dedi, tatlı kızsın ama, ne yapalım?
     Hayatına yeni baştan düzen verdi. Evini gençleştirdi, boyattı.
     Ama, yürekte boy atan kinler, söner miydi hiç?
     İki uzun yıl, geldi geçti. Pınarbaşı, hâlâ o Pınarbaşı’ydı. Yine muhteşem bir mayıs günü. İnsanlarla dolu her yer. İğne atsan, yere düşmez bir kalabalık. Kültür Park’ta, kuytu bir köşede siyah saçlı bir kız oturuyordu. Arkasında pembe bir bluz vardı. Elindeki gazeteyi okumuyor, karıştırıyordu. Oldukça mutsuz bir görünümdeydi. Geçen zamanın değiştirdiği Güzin olmalıydı bu!
     Kendine denk bir gençle evlenmiş, geçinememişti. Belki rastık, belki sigara yüzünden, ama mutlaka erken gelmesi muhtemel bir bebek yüzünden; ayrılmaya karar vermişlerdi. Kuvvetli delil ve şahitler sayesinde boşandılar. Tam çetin ceviz çıktı genç. Güzin’e emrediyor, her yer ve durumda da onu küçümsüyordu. Ne olmuştu da hayat, çabucak tersine dönmüştü? Ne yaparsın? Kader dedikleri bu galiba?
     Birden Teoman düştü aklına.
     - Teo! Teoman nerdedir acaba şimdi?
     Bir genç kız yaklaştı ona doğru. Ağır aksak yürüyor, elinde bir şey okuyurdu. Dalmış besbelli. Geldi, sessizce Güzin’in masasına oturdu.
     Yolunacak avını bekleyen garson, atıldı.
     - Ne emrediyorsunuz Jale? dedi.
     Jale, tanınmış bir işadamının kızıydı. Uzun burunlu, çukur dudaklı, örgülü saçlarında papatya kurdeleli güzel bir kız.
     O kadar dalmıştı ki, irkildi:
     - Efendim? dedi.
     Kitabını kapattı. Garsona içeceğini bildirdi. Güzin’e de bakmaktan kendini alamadı. Bu sırada Güzin, kitabın ismini ve yazarının adını okudu. Yüzü kızarıverdi, yaptıklarına bin kere pişman oldu.
     - Affedersin Jale, dedi. Kitabınıza bakabilir miyim?
     - Hay hay efendim! Ne kadar da benziyorsunuz bu kitapta anlatılan kıza. Zalim, canavar yapılı bir kızın, zavallı gence etmedikleri kalmamış...
     Güzin, katıla katıla ağlamamak için kendini zor tuttu. Yutkundu. Jale ile çok önceden tanışıyorlardı. “Zalim, canavar yapılı bir kız!” Başkaları söylüyordu bunu ona.
     Merak atlarının telâşıyla, kendisine uzatılan kitabın sayfalarını karıştırdı. Takıldığı bazı satırları okudu:
     “... Şimdi annen geçiyor penceremin önünden! O temiz, asil yüzlü kadın. Ama sen, öyle misin?
     Kahrol, beni sen düşürdün bu duruma. Sosyetenin gül bebeği. Siz sevmekten ne anlarsınız?
     Hayat bugün sana gülüyorsa, yarın da bana gülebilir. Ben de, sevmek benim de hakkım sanıyordum, yanılmışım. Biz sevmekten payımıza düşeni alamayacak mıyız, dersin? Öyleyse, bizi kendi halimize bırakın, ne olur! Seven insanın yüreğini dağlamayın...
     Hayır, hayır!.. Şimdi yürüdüğün yolda emin adımlarla gidiyorsun ya, aslında aldanıyorsun. Mutlaka yarın benimle olmak isteyeceksin, bana geleceksin...”
     Sözün burasında Güzin, hıçkırıklarını tutamadı, ağladı. Göz yaşları arasında, başka bazı satırları daha okumaya çalıştı.
     - “Biz insan değil miyiz? Biz sevmekten nasibimizi alamayacak mıyız? Ne olur çok iyi düşünün. Bir insan olarak karar veriniz. Sevmek suç mudur? Yok suçsa, bırakın da biz ölelim gayrı. Sevgiye susamak yasaksa, haydi susmayın, hemen söyleyin: Yaşamanın ne önemi var?”
     Kitabı kapadı, göz yaşlarını sildi Güzin.
     - Ne önemi var yaşamanın? Söyler misiniz?
     Jale, olup biten, geçip giden her şeyi biliyordu. Teoman’ı da tanıyordu.
     - İşte bu noktada, yanılıyorsun Güzin! dedi. Yaşamak denilen şey oldukça tatlı. Sizi de bundan böyle büyük bir mutluluk bekliyor.
     - Hayır Jale! Ben artık, hiçbir mutluluk denizinin kıyısında bile dolaşamam. Ben mutluluk denilen şeye layık değilim. Teo’cuğumu bile anlayamadım. Ah bir yerlerden çıkıp çekip gelse de, Teo’cuğum beni affedebilse...
     Saçları gümüşlenmiş bir genç yaklaştı masaya. Yavaş yavaş, sessiz. Ellerini kaldırdı, Güzin’in omzuna koydu.
     - Güzin, dedi, seni affettim!
     Kız, boşlukta olmanın acabasını yaşayan Teoman’ın elinden kurtuldu. Koşar adım oradan uzaklaştı. Derenin şırıltıları arasında bir ses yankılandı:
     - Teoman gelme... Ben sana göre değilim. Bilmiyorsun...
     İlk şaşkınlığını atlatan Teoman da koştu kızın arkasından. Üstelik, herkesin duyacağı şekilde de haykırdı:
     - Biliyorum, biliyorum Güzin!
     Bütün gözler onlardaydı.
     Teoman sıkıştırdı, kızı tuttu. Göz yaşlarını sildi. Bağrına bastı.
     - Sevmek benim de hakkım değil mi Güzin? dedi. Sevmek hakkım değil mi?
     Hakkıydı. Daha doğrusu haklarıydı sevmek. Alkışlar arasında, hasret yükünü hafifletmek için birbirlerine sarıldılar.
     Teoman, sordu:
     - Güzin, dedi. Jale’yi anlayabildin mi?
     - Hayır!
     - Mutluluk anahtarımız o bizim. Haydi sen de elini sallasana. Bak Jale’ye...
     Güzin dönüp baktı, Jale’ye elini salladı.
     Sonra hiç beklemediler. Kalabalığın içinden sıyrılıp, çekip gittiler.
     19 Ekim 1963, Cumartesi.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

GÖKLER HEP MAVİ DEĞİL * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2009-03-21T09:58:00.004+02:00

2008 Türkiye

      Mevsimlerden sonbahardı. Eylül yaprakları düşüyordu dallardan… Çiçekler daha bir alımlıydı ve gökyüzü her zaman mavi değildi.
      Eylül’de başka bir tat, yüreğimde başka bir burukluk vardı. Eylül yağmurlarına ne kaldı? Geldi gelecek ve geçip gidecek! Öyledir gerçekten, gelen kalır biraz, sonra da ama acı, ama tatlı, yığınla anılar bırakır geride. Anılarla yanmamak elimizde midir?
      Mevsimlerden sonbahardı onu tanıdığımda. Bir alımlı, bir çalımlıydı görmeli. Bir şeyler yapmak, ona yaklaşabilmek duygusu talan ederdi beni. Seviyordum onu. Bu, ateşle oynamaktı biraz ama insan hayâl ve ümitle yaşar.
      Günlerdir, gelip gittikçe onu görür, bir hoş olurum. Bilmem bu sır yaradılışımızda mı gizlidir? Oysa bizim orda ihtiyarlar:
      - Kavak yelleri esmeye görsün, derlerdi böyle günlerde.
      O günler anlamazdık. “Ferman padişahınsa, dağlar bizimdir.” der, sokak sokak koştururduk. Çelik çomak, zıpçıktı oynar, sarmaş dolaş, iç içe kaynaşırdık kızlı erkekli…
      - Kavak yeli mi? derdim usulca. Nedir o?
      - Essin de görürsün.
      - Görürsün ya!
      İşte, mevsim sonbahar! Çiftinde, çubuğunda herkes. Hafiften yağmur çiselese bile aldıran yok. Gelir, geçer. Bacalardan duman tüter, yükselir gökyüzüne. Tezek yanar bu havalarda… Karasabanın yardığı toprak bir hoş kokar, koyun-kuzu meleşir, çoban kavalını daha bir başka çalar.
      Hava soğudu, bozacak… Sökün başlar bağlardan, bahçelerden evlere. Kimi öküzünü yedekler, kimi Tanrı’ya şükreder, kimi habire çalışır, toprağı yarar. Bir inançtır bu, yağmur yağarken kaçılmaz, işlenen iş bırakılmaz. Öyle ya, Tanrı gücenir sonra. Yağmur başlar. Biri diğerine:
      - Hâlâ mı Hüseyin? Ko, gitsin be. Gençsin. Sonra sızlanırsın bu kış, kıyamet gününde! diye seslenir.
      - Haklısın emmi. Haklısın!
      Ve kağnılar, ıslak, nemli toprağı yara yara ilerler. Hava birden soğur, nefesler buğulanır. Hoş! Küçükler de kaçamak yapmaz değil hani? Uçlandıkları “kaçak”ları, derin derin içlerine çekerler. Haz duydukları, hoşlandıkları yüzlerinden belli. Bu arada, birbirlerine büyüklük taslarlar.
      Böyle kış günlerinde kahvelerde olsun, evlerde olsun ihtiyarlar, savaş hikâyeleri anlatırlar. Ocakta patlatılan mısır, bu sohbetlere renk katar. Kızlar işlerini, çevrelerini, yaşmaklarını işlerler nazlı nazlı. Henüz başlarında kavak yelleri esen gençler, Karacaoğlan’ı, Âşık Garip’i okurlar ve köyün çobanı da, dertli dertli kaval çalar. Koyunlar meleşir. Yağmurda yalınayak gezen, sular girip çıkan çocukların, şen, neşeli haykırışları duyulur. Bu haykırışlarda, bir vurdumduymazlık gizlidir. Ne hasta olmak düşüncesi, ne soğuk almak korkusu!
      Hani sonra yağmurlar diner. Yağmur sonu bir hoş kokar toprak. Ümitler yeniden tazelenir, güneş ışıdıkça ışır. Karşı dağlarda kar görülür. Ayaz çıksa da, yağmur sonu aldıran olmaz. Herkes kendi işine koyulur. Yine bir canlılık başlar. Karasaban, toprağı yarar, yeni yeni çiçekler fışkırır. Kuşlar, bir başka türküler tuttururlar:
      Hayat güzeldir
      N’olur yaşamaya bakın.
      Yıllar geçiyor diye
      Ürpermeyin sakın!

      Evet, hayat güzeldir! Hoş, güzel olsa da, olmasa da taşıyacağız bu yükü. Yılların geçip gitmesi umurumuzda mı sanki?
      Karasaban bir yarar toprağı, öküzleri haydahlayan çiftçinin yüzünde mutluluk okunur. Evlek evlek sürüp sürmelediği bu toprak, ilkbaharda yeşerecek, yeşerecek. Eğer Tanrı verirse, güz mahsulünü alacaklar, bu didinen, uğraşan insanlar!
      Bu havalarda göçmen kuşlar, yavaş yavaş kaybolur. İnsan bazen farkında olur, bazen de farkına varamaz bu göçün. Çünkü bu an, ya işinin başındadır, ya aylak aylak gezmektedir. Aylak gezmek hürlükten ileri gelse de, kişinin geleceğini düşünmemesi demek olmaz mı, bu?
      Bir yandan evlerde kadınlar, çekek çeker, bulgur yararlar, kuskus hazırlar, yufka yazar, tarhana kararlar, kışa hazırlık yaparlar. Nineler yün çorap veya kazak örerler, allı pullu!
      Artık, kışın yaklaşması korkutmaz kişileri. Karınca kararınca hazırlık yapılmıştır. Odunu olmayan tezek yapıştırır, hayvanı olmayan kırlara çıkar, tezek devşirir, çalı-çırpı taşır. Böylece yakacak ve kış yiyecekleri denklenmiş olur.
      Yavaş yavaş çekilir sonbahar. Gökler maviliğini kaybeder, toprak yeşillenir. Yağmur da olur, kar da olur gelen mevsimde. Ama devran döner, gelen geçip gider.
      Anadolu köylerinde hayat böyledir.
      Adam, yaz dönemi, alnının terini alır almaz, gökler kararır, maviliğini kaybeder, yağmur başlar, soğuk kuzey rüzgârları eser. Havanın kuru olduğu günler, adamın iliklerine iliklerine işler.
      O zaman iş, tezeğe, oduna, çalıya, çırpıya düşer. Halk ya bir kuytu yer arar, güneş gören yahut evinde ocağının başında halkalanır. Sebepsiz tasa başlar yüzlerde, yürekte bir burukluk duyulur. Karşı dağlara kar yağar. Gökler maviliğini kaybeder, ümitler bahara kalır. Bu mevsimde hareket kazanır tabiat! Sonbaharın son çiçekleri bir iştâhla açar, bir güzel olurlar. Ekinler yavaş yavaş fışkırır topraktan. Yazın kuruyan dağlar yeşerir, dereler çağlar, etraf bir hoş kokar. Sonbahar şölenidir bu! Anıları olsun, acıları olsun, ilkbahar şölenine kadar sürer.
      Şölen sonu en çok sevinen köylerin çobanlarıyla, kaygıdan uzak çocukları olur. Onlar, bu iki şöleni sevinçle bekler. Sonbahar şöleni çoban için, yemyeşil otlar, çimenler hazırlar. Koyunlar kuzular, kocabaş hayvanlar bayram eder. Hoş, çocuklar için, yalınayak, başı açık, yağan yağmurların altında veya yağmur sonraları, sulara girip çıkmak, koşuşmak, bağrışmak da bir bayram değil midir?
      Mevsim sonbahardı onu tanıdığımda. Rüzgâr bir başka eserdi o zaman, inan duygularımı alıp götürmezdi. Böylesine derbeder değildim. Oturup ağlamazdım günaşırı. Ümidim, umudum hepsi şuracıkta, bu köyde idi. Ama şimdi dağların ardında kaldı.
      Aylardan eylüldü… O, beni sever miydi, bilmem! Yalnız bir gülüşü vardı her sabah, her günaydın sonu. Beni, deli ederdi. Başımda bir yel eserdi. İhtiyarların “kavak yelleri” dedikleri yeldi, bu!
      Lodos çıkmıştır şimdi. Alır götürür duygularımı, karlı dağların ardına. Gökler, yavaş yavaş maviliğini kaybeder. Sonra bir yağmur başlar çisem çisem, ne duyguları kor, ne beni kor ıslamadık. Bizde buna ahmakıslatan derler. Bakarsın havada güneş vardır. Işık ışıktır etraf. Ama yağmur yağar. Zaman olur yaza kavuştuk der adam. Kış ortasında sıcak günler gelir çatar. Ardından verir veriştirir kuzey rüzgârları. Duygular sarar adamı yolda.
      - Ne o Halil, şehre gitmiyor musun?
      - Ben de onu soracaktım. Hani zamandır gazete bile okuyamadım.
      - Zaten nice zamandır gazete gelmiyor ki.
      - Niye o?
      - Yollar kapalı. Tutuklar yarılandan bu yana, Burunköy’ü görme, deniz olmuş. Sanki Menderes’le birleşmiş.
      - Biliyorum! Biliyorum!
      - Öyleyse?
      - Gazetenin gelmeyişiyle ilgisi ne? Bunu öğrenmek istiyorum.
      - İlgisi şu ki…
      - Ne ki?
      - Dur canım. Lâfı ortasından bölüp durma.
      - Böldüğümüz yok. Anlat hele.
      - Geçende diyordum ya, oluyor bir hafta. Gazete yüklü kayıkta, yaşlıca, fakat biraz korkak bir kadın da bulunuyormuş. Kayıkçının sırığına yapışmış, suyun en akkın yerinde. Ne yapsalar, nafile! Koyvermemiş bir türlü. Havada poyraz da varmış. Alabora olmuşlar. Kadını boğulmaktan güç belâ kurtarmışlar. Kayıkçının keyfi bozulmuş, yüreği yanmış. Şanına hâlel gelmiş. Gazeteciye olan borcu da, işe tuz biber ekmiş. Gazeteciyi bilirsin. Ters herifin birisi. Kara gözlüklerinin arkasında gizlemiş öfkesini. Anlamam demiş, zararım şu kadar. Öde!..
      - Eee, sonra?
      - Sonrasını biliyorsun. O günden sonra bucağa gazete mi geliyor?
      - Kayıkçı çalışmıyor mu, kayıkçı?
      - Çalışmıyormuş!
      - Şehre gitmek istiyorum. O yüzden sormuştum sana biraz önce. Okullar açıldı ya! Biliyorsun, bizimkiyle ancak böyle buluşabiliyoruz. Gidelim. Bana arkadaşlık et, olur mu?
      - Olur. Gidelim!
      İki yeni yetme, tuttuk birer cigara yaktık. Dumanı göğe savurmuş olmanın zevkini tattık. O gün, umudun en yeşilini yaşadım. Halil’le birlikte, bir bahane uydurup, evdekilerden izin alacak, şehre gidecektik. O, şarabı çok severdi. Şehrin ucuz meyhanelerinden birinde demlenecekti. Bense, sevdiğimle buluşacak, hasret giderecek, geleceğimizi konuşacaktım.
      Her şey, kararlaştırdığımız gibi oldu.
      İri yarı, kara yağız kayıkçı, karşıya geçecekleri dikkatlice süzdü. Besbelli, adam seçiyordu. Seçtiği yolcuların arasına bizi de koymuştu. Hâlbuki sular biraz azalmış, bana göre korkulacak bir durum yoktu. Yerlerimizi aldık. Yol aldıkça, iki yana dizili evlerin duvarlarında, boşanan suların bıraktığı izleri gördük. Aşağı yukarı su, bir metreye yakın düşmüştü. Karşıda şehre giden, bunca akkına rağmen ayakta kalabilen yol görünmüştü. Pırıl pırıl bir güneş! Sıra sıra dolmuşlar…
      Gözüm kararır gibi oldu. Halil’le birlikte üç beş kişinin ayağa kalktığını görür gibi oldum. Kara yağız kayıkçının sırığı çatırdadı. Kayığın dengesi bozuldu. Bağırmalar, çağırmalar. Gerisini hatırlamıyorum.
      Gözlerimi açtığım zaman, iki kolumun da sargılar içinde olduğunu gördüm. Sonradan öğrendim. Uzun zaman komada kalmışım. Sargılar bugün açılacakmış, yolun setine hızla çarpan kayıkla set arasında kalmış kollarım. Birkaç basit sıyrık varmış. Hepsi o kadar!
      Hemşire Hanım’ın gözlerinde acabalı bakışlar? Yüreğimde kıvrım kıvrım uzayıp giden sorular var. O’na, günaydınlı buluşmalarda mutluluğumuzu paylaştığımız sevdiğime, bu durumda nasıl çıkacaktım? Sargılarım, dikkatlice çözüldü. Ellerimi tanıyamadım. Yüreğimde tarifsiz acılarla ilâç kokusu dolu koridorları geride bıraktım.
      Hemen köyüme dönmeyi düşündüysem de, gönlümdeki umudu bastıramadım. Ayaklarım, beni okula götürdü. Herhalde teneffüs saati miydi, ne? Okul bahçesi cıvıl cıvıl seslerle inliyordu. Girişle ilgili işlemleri çabucak bitirdim. Tanıdık yüzlerle selamlaştım. Meral’i gördüm bir köşede. Umutsuz bir bekleyiş içinde olmalıydı ki, ilkten beni gördüğüne inanamadı. Ellerime sarıldı, irkilir gibi oldu.
      - Ne oldu? Söyler misin? dedi.
      - Önemi yok!
      - Hiç önemi olmaz mı?
      - Olur mu?
      - Olur ya! Seni, ben ellerinin güzelliği için sevmiştim. Anlıyor musun bunu? O, güzelim parmaklarına ne olmuş öyle?
      - Ciddi misin?
      - Elbette.
      Yüreğimde umutlarım dondu. Meral, içinden geldiği gibi konuşuyordu. Bunu biliyordum. Demek, ellerim yüzünden sevgisini kaybedecektim. Bu duruma kolayca boyun eğmemeliydim.
      Ders ziliyle birlikte içeri giren Meral, bana hiçbir şey söylemedi. Besbelli, bu buluşmamız onu üzmüştü.
      Omuzlarımda bir ağırlık. Ellerimi ilk defa ceplerime sokarak okuldan ayrıldım. Yolda, bir yandan duygu, bir yandan da düşünce sellerine kapıldım. Çırpındım. Kurtuluş çareleri aradım.
      Bulmuştum.
      Buluşum, beni etkiledi. Sürükleyip gitti, kaderimin akkınına! Anacığımın, kardeşlerimin, zavallı babacığımın “dur!” diyen hayâllerine aldırmadım. Açık bulduğum ilk kapıdan içeriye daldım. Yoluma kimsecikler çıkmadı. Bir odanın kapısı gıcırdadı. Açılan kapıdan içeriye bir genç kadın süzüldü. Ağlayan yavrusunun sesine koştu.
      Heyecanlı, fakat korkusuzdum. Derhal mutfağa geçtim. Parlayan bir bıçak, ilgimi çekti. Aldım. Her şeyimle körleştiğimi hissetmeye başladıysam da, aldırmadım. Bıçak elimde, öteyi beriyi dolaştım. Yükte hafif, pahada ağır bir şey arıyordum. Bulamadım.
      Az sonra, duyduğum ninni sesine doğru gittim. Genç anne, odaya girdiğimin farkında bile olmadı. Hareketlerini kolladım. Kollarını dolduran bileziklerini gördüm. Sevindim. Onlardan bir kısmına sahip olmakla, ellerimin çaresine bakabileceğimi düşündüm. Güzellikle veya zorla, bileziklerden birkaçını alır, çeker gider, izimi kaybettirirdim. Sonra da bir estetikçiye görünürdüm. Ellerimin ağırlığını giderir, Meral’in sevgisini yeniden kazanırdım.
      İşini bitiren, yavrusunu sarıp sarmalayan genç anne doğruldu, geri döndü. Dönmesiyle beni görmesi, donması bir oldu.
      - Ay!.. diye haykırdı.
      Bıçakla tehdit ettim. Konuşmasına fırsat vermedim.
      - Beni dinle, bacım! dedim. Olanı biteni bir solukta anlattım ona. Bileziklerinden birkaçını istedim. Vermezse, çocuğuna kıyabileceğimi söyledim.
      Direnmedi. Kolundan sıyırdığı bilezikleri uzattı.
      - Al! dedi.
      Umudun en yeşiline uzattım ellerimi. Bileziklerin sıcaklığını duydum avuçlarımda. Meral’i düşündüm. O’nun için nelere katlandığımı haykırmak istedim. Vazgeçtim.
      Ellerimde bıçak, geriye döndüm. Odadan çıkıp, tabana kuvvet kaçacaktım. Tam bu sırada kapı zili acı acı öttü. Bütün vücudumdan sıcak terler boşandı. Genç anneye mi sığınmalıydım, ne? Kararsız bir şekilde koridora çıktım. Açık pencereden olanca gücümle bahçeye attım kendimi. Genç annenin ilk defa bağırdığını duydum.
      - Ne olur, tutun, kaçmasın! Soyulduk!
      Bu çığlığa, yeni sesler eklendi. Arkamda koşuşanlar arttı.
      - İkinci dönemeci dönebilsem! diye düşündüm. Kurtuluş orda!
      Dönemeci dönmemle, kuvvetli bir elin, kolumdan tuttuğunu, beni yere çaldığını gördüm. Dengemi kaybetmiştim. Acemice tuttuğum bıçağın kurbanı olabilirdim. Koşuşanlar yetiştiler. Kalabalık bir meraklı halkasının ortasında kalakaldım.
      İnkâr, faydasız bir çıkış olacaktı. Her şey, açık seçik biliniyordu. Hakkımda yapılacak işlemler hızla sürdü. Ne olduğumu anlayamadan, kalın parmaklıklı, dar, karanlık pencereleri olan bir dünyada buldum kendimi. Mavi gökler, umut dolu yeşiller, hepsi, her şey gerilerde kaldı. Ne Meral, ne Halil? Arayıp soranım da olmadı.
      Bir ziyaret günüydü. İçimde sıkıntılar… Tel örgülü avluda volta attıkça, sıkıntılarım çoğalıyor, dolaşan yumak bir türlü açılmak bilmiyor.
      Gardiyanın sesine kulak kabarttım. Beni çağırdı.
      Gittim.
      Heyecanlıydım!
      Anamı gördüm. Ağlıyordu.
      Bir şeyler söylemek istiyor. Fakat sözleri, belki katı bir lokma gibi, boğazında kalıyordu.
      Baktı. Baktı!
      Ne diyebilirdi?
      - Yazıklar olsun! dedi.
      - Yazıklar olsun!

Oyhan Hasan BILDIRKİ

AYNALAR * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2009-03-18T10:57:00.001+02:00

İbrik, Oyhan

      Sarışın adam, basık tavanlı odasında bir ileri, bir geri dolaştı. Sağa sola baktı, olmadı. Sonra bir sigara yaktı. Kibritin yandığı kısa an içinde mutlu olduğunu, sönmesiyle de yapayalnız kaldığını hatırladı. Yaşamak ne güzeldi! Fakat yüreği kasıp kavuran anılarla yaşamak zordu… Adam, bunu biliyordu.
      Hangi derdine, neden, nasıl yansın? Ah yanmak! Bu, tatlı bir şeydir. Ama onunki ayrı, apayrı. İşte onu bitiren, tedirgin eden de bu. Öyle ya… Ne olduysa anlatamamasından, yanlış anlaşılmasından oldu. Bilirsiniz, aynı elektrikle yüklü kutuplar birbirini iter ya, işte öyle…
      Gerçi ne sarışın adamın, ne Minikuş’un düşünceleri bir aşk paralelinde toplanıyordu. Sarışın adam, böyle düşünüyordu. Bu onun, Minikuş’a karşı olan duygusunu yok sayması da değildi.
      Sarışın adam sıkkındı… Dudağında sonu gelmeyen türküler vardı. İş olsun diye söylüyordu bunları ama olmuyordu.
      Sevdi, hayır dediler…
      Sevildi, hayır dediler…
      Vazgeçti, hayır dediler…
      İftiralar, dedikodular veryansın edildi. Sarışın adamdan Minikuş’a çıkın çıkın dedikodu. Minikuş’tan sarışın adama çuval çuval. Taşı, taşıyabilirsen. Yeter diyemezdi, yeter denilmezdi ki eloğluna, iki bulur, bir sokuşturur, üç ederdi.
      Gözleri daldı, sonra dolu dolu oldu. Sarışın adam hınçlıydı, öfkesini kusuyor, ağlıyordu. Kendi kendine mırıldandı:
      - “Kaçak hayatı yaşamaktan elimize geçen ne? Kupkuru bir birimizi anlamamakta ısrar etmek veya şişirilmiş masallara inanmak! Haksız mıyım?”
      Kim bilir? Belki haklıydı, belki haksız.
      Yaşamaktan caymıştı! “Seversin…” diye başladı ilkin. Sonra; “Yo… Olmadı. Yeni baştan!” dedi. “Anlıyor musun?” Gerçekte hiçbir şey anlamıyordu. Bu çıkışlar neydi, nedendi? “Sevmezsin!” dedi ikinci defa. Bunu da benimsemedi. Sonra; “Hayır, hayır!” dedi. “Gayet iyi biliyorum. Minikuş’u sevmeyi düşünmedim. Fakat ona hayrandım… Bu hayranlığım yanlış anlaşıldı.”
      - “Yoo, yoo…Öyle değil!”
      - “Evet, sanırım öyledir!”
      “Ben, Minikuş’u değil, onun sayesinde yarattığım duygularımın Minikuşu’nu seviyordum. Fakat Minikuş, onu da aldı benden. Onun yüzündendir bu tedirgin oluşum, sokak sokak gezmelerim.”
      Söner gibi olan sigarasını yeniden yaktı. Ağzı zehir gibi olmuştu. Sigarasını dolan küllüğün içine bıraktı. Sonra, radyodaki eski bir melodiye kulak verdi. Nağmelerin etkisinden olacak, iliklerine kadar ürperdi. Onda yanlış anlaşılmanın acısını duydu, hüznünü yaşadı. Melodi bitti, hafif tonda müzik bitti. Fakat dertler bir türlü bitmiyor.
      - “Halbuki…” dedi. “Dertlerin bitmesi, acıların dinmesi elimizde değil mi? Belki aynı şartlar altında beraber bulunacağımız zamanlar olmayacak mı? İşte böyle anlarda, ne sen, ne ben üzülmeliyiz Minikuş. Öyle değil mi? Hoş, öyle olsa da, sen aldırma! Ben, çaresine bakarım.”
      Şimdiye kadar hep iyi şeyler düşünmüştü. Çok defa iyi şeyler düşünenler kaybederdi. Sarışın adam, bunu biliyordu. Üst üste gelen, sağanak sağanak yağan düşünceleri yüreğini sıkmış, aklını başından almıştı. Gittikçe ağırlaşan, baştan ayağa yürek kesilen vücudunu taşımak zordu. Sancılarla yaşamak, nefesini keser olmuştu. O halde niçin yaşıyordu? Bunu anlamak, gerçekten güçtü.
      Sigarasını tazeledi, bir koltuğa çöktü. Gecenin karanlığını dinledi uzun uzun. Köpek ulumalarına kulak kabarttı. Horoz seslerini bekledi, olmadı. Avuçlarının arasındaki başının ağırlığına katlanamadı. Doğruldu. Hafiften hafiften güldü.
      - “Çekiver kuyruğunu gitsin! dedi. “Ne olacak?”
      Aynalı odaya geçti. Kahkahalarını artırdı. Eliyle yüzünü, çenesini yokladı. Aynada yüzüne baktıkça, suratını astı, yumurta çenesini beğenmedi, sevemedi. Ya elleri? Aman Allah’ım! Kaş göz berbat! Ya gülen çehresi? Ne gülmesi? Surat, surat değil, sanki mezbelelik. Kahkahalarını artırdı. Kendinden iğrendiği besbelliydi. Bütün aynalar ona düşmandı sanki. Aksini, dilediğince göremiyordu.
      Hoş, görse ne fark eder?
      Aynalar düşmandı…
      Aynalar yalancıydı.
      Aynalar parçalandı! Tuz buz oldu.
      Ortalığa kan sıçradı.
      Sarışın adam bir güldü, iki güldü. Sonsuza kadar koyuverdi kahkahalarını.
      - “Elveda Minikuş… kuşum!” diye inledi.
      O kadar!
      Sonra gün ışıdı, salası verilmedi.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

BİR SABAH VAKTİ * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2009-03-14T10:44:00.001+02:00

     “Yürü, hür maviliğin bittiği son hadde kadar,
     İnsan âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.”
     Yahya Kemal Beyatlı

     Okullar yeni açılmıştı, cıvıl cıvıl. Bu cıvıltıyı, bağırış ve çağırışları her okulda duyarsınız. Fakat bazı haykırışlar kederli, bazıları tatlı.
     Sonbahar bütün gücüyle borası, karı ve fırtınasıyla kuşatmıştı şehri. Kar yağıyor çimdik çimdik. İnce küçücük, zarif beyazlıklar dökülüyor önlüklere. Soğuğa, kara rağmen; okul yolunda hayat dolu sesler, sevinç çığlıkları.
     Çok geçmeden her yerde sessizliğin atlıları kol geziyor. Şehrin burçlarında sessizlik bayrakları dalgalanıyor. Kar dinmiş, beyaz örtüler kaplamış parke taşlı sokakları. Evlerin üstünde bile, çatılarını zorlayan kar yığınları.
     Okulun bahçesinde bir köşede, üç beş kişi toplanmış, karın yağdığı bu ilk günde, nedense kar topu oyununa katılmıyorlardı. Hepsi de dalgın ve aynı noktaya bakıyorlardı. İçlerinden biri, biraz büyükçesi, ellerine baktı. Üşüdüğünü anladı. Hohladı.
     - Hoh, hoh!
     Isınır gibi olunca hareketlendi, pardösüsünün yakasını düzeltti. Gözleri, kolundaki yamalığa takıldı. Ona göre kara bir lekeydi bu yamalık. Henüz delikanlılığa adım atmıştı. Gençti ve üstelik birini seviyordu.
     Hay aksi şeytan! Nerden çıkmıştı bu yamalık da şimdi?
     Gözleri bir daha sabitleşti. Hayâle daldı. Sabahleyin okul yolunu tutmuştu. Küçük bir çocuk geliyordu karşıdan. Gözleri, bu çocuğa takıldı. Bunu anlayan çocuk da, yanından geçerken Mete’ye baktı.
     - Saatiniz kaç ağabey?
     Mete saatine baktı, çocuğa döndü.
     - Sekize beş var!
     - Teşekkür ederim.
     Çocukluğunu hatırladı. Oldukça tatlı geçen günlerini, iki katlı evlerinin o andaki şen halini yeniden yaşadı.
     Ah şu zil, Mete’nin düşlerini dalda bırakan zil!
     Zavallı Mete. Bütün dalları delişmen baharda kırılmış, hayatta kimsesiz kalmıştı. Bu yüzden gözleri donuklaşmış, sanki her şey buz kesmişti gözünde.
     Okuyordu.
     Lisenin son sınıfındaydı şimdi. Oturduğu evin kirasını, arkadaşları aralarında paylaşıp ödüyorlardı. İyi yürekli ve dost canlısıydı arkadaşları. Ondan ayrılmıyor, ona yardım etmekten de zevk alıyorlardı.
     Derslerden bazıları boş geçiyordu. Mete, sınıfa girmedi. Yanındaki arkadaşları zille birlikte ayrıldılar, Mete’nin üstüne varmadılar. Mete, yüklü bulutlar gibiydi. Ağlamak geliyordu içinden ama “Erkekler ağlamaz ki!” diye düşünüyordu.
     Ta ötelere, daha uzaklara doğru baktı. Belediye işçileri karın kapattığı yolları açıyorlardı. Arada bir içlerinden biri ısınmak için avucuna hohluyor.
     Mete sığındığı çam ağacının dibinden ayrıldı. Yürüdü, gitti. Bu koca dünyanın baştan sona boş olduğunu düşündü. Bu koca dünya ona hiç de sevimli gelmiyordu. Bir pastanenin önünden geçerken, arkadaşı Şükrü’yle karşılaştılar. Sessizce bakışıp, tokalaştılar. Konuşmuyorlardı ama sezdirmeden birbirlerini kolluyorlardı.
     Yürüdüler, dar bir sokakta kaybolup gittiler.
     Şükrü’nün kaldığı eve geldiler.
     Şükrü, mangalın küllenmiş ateşini eşeledi. Soğuktu. Fırtına çıkmıştı. Her esişte pencerenin camlarını yerinden oynatıyordu. Çerçeveler sarsılıyor, kırılacak gibi oluyordu.
     Mete, havasında değildi. Canı sıkkındı. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Aklına oracıkta geleni söyledi:
     - Güldüler, yaşadılar ve oynadılar;
     Boyasız kaldığı halde zarlar.
     Şükrü, sordu;
     - Yeni bir şiirin mi bu?
     Kendi sesini, kendisi duydu. Olacak gibi değildi. Derin derin içini çekti. Deminden beri eğik tuttuğu başını kaldırdı, Mete’yle göz göze geldi.
     - Ne oldu Mete? Neyin var? Bir şey anlamıyorum. Hâla onu düşünüyorsun değil mi?
     Mete sadece;
     - Evet, diyebildi.
     Sustular. Küçük odada, fırtına seslerinden başka hiçbir ses yankılanmadı.
     Mete, karın yağdığı bütün zamanlarda hep böyle olurdu. Yine karlı bir kış günüydü. Her yer beyaz örtülerle kapanmıştı. Evdeydi. Canı gibi sevdiği, ona büyük bir ümitle bağlandığı Yıldız’ı gidiyordu bu şehirden. Olanı biteni görebilmek için, penceresinin perdesini hafifçe araladı. Kara, fırtınaya rağmen gidiyordular bu şehirden. Eşyalar taşınıyor, kalbi erim erim eriyordu. Sessizce sevmişti onu. Mektuplar yazmış, karşılığını alamamış yine de sevmişti Yıldız’ı. O ve arkadaşları çok defa sokakta oynarken, Mete odasında kalmış, iç dünyasını günlüklerine dökmüştü. Küçük yaşta ayrılığın tüm acılarını tatmıştı. Canı gibi sevdiği Yıldız’ı gidiyordu şimdi.
     Yükünü alan kamyon hırladı, homurdandı ve sabahın ilk saatlerinde yola çıktı. Mete sadece elini sallayabildi giden aracın arkasından. Dizlerinin bağı çözüldü. Pencere kenarındaki kerevette yığılıp kaldı. Ağladı, ağladı.
     Sonrası mı?
     “Sevgiye Susamak” adlı anılarını yazdı. Onu unutamıyor, kamyonun gittiği günü aklından çıkaramıyordu.
     Şükrü’nün eşelediği mangal, kızardı. Mete ellerini közlerin üzerinde gezdirdi.
     - Gelecek, bir sabah vakti gelecek…
     - Kim?
     - Yıldız.
     Mete, onun geleceğine inanıyordu. Umutlarının birleştiği tek yol, ona gidiyordu; her dakika, her saat.
     Yıldız… Mete’nin kaderi.
     Yıldız, onu anlayan tek insan.
     - Hayır, dedi Şükrü. Mete seni asla kırmak istemem. Gidenlerden kim geriye döndü şimdiye kadar? Çoktan seni unutmuştur Yıldız. Bu yüzden de hiç gelmeyecek.
     Mete oturduğu yerden kalktı. Kızdığı, kırıldığı belliydi. Uzun süre ne yapması gerektiğini kestiremedi. Ayakta kalakaldı.
     Şükrü, bu konudaki inancını Mete’nin yüzüne vurmak istedi.
     - Gelecek… Ne saçma şey. Mektuplarına bile karşılık vermeyecek ve gelecek ha? Niye gelecek Mete, niye?
     - ?
     Mete susmakla yetindi. O da niye gelmeyeceğini bilmiyordu ki, ne diyebilsin?
     - “İnsan” dedi, “hayâl ettiği müddetçe yaşar!”
     - Ama senin anladığın biçimde mi Mete?
     Bıraksalar Mete ağlayacaktı. Genç yaşta yaşadığı acıların izleri, çizgi çizgi olmuştu yüzünde.
     - Gelecek. Yıllardır içimdeki sesin bana söylediği de bu. Fakat buna niye inanmıyorsun Şükrü? Bu ümitle yaşıyorum ben. Onu sevdim, hem de çok sevdim. Hâlâ seviyorum. Tanrı, sevenlere yardım eder.
     - Orası öyle. Dilerim sizin de yardımcınız olur Tanrı.
     Hayat, eninde sonunda Mete’ye de gülümseyecekti. Şimdilik acı tokatlarıyla Mete’yi olgunlaştırıyordu. Ona nerde, hangi yanlışları yaptığını göstermeye çalışıyordu.
     Mete, kamyonun gittiği günden sonra da okuluna devam etti. Hiç olmazsa liseyi bitirecekti. Daha sonrasına gücü asla yetmezdi. Çalışkandı ve öğretmenleri tarafından seviliyordu. Lise bitti.
     Mete, okuduğu şehirde kaldı. “Yeniaydın” gazetesi yayın yönetmeni oldu. Burada durmadan çalışıyor, umudunu asla yitirmiyordu. “Sevgiye Susamak” adlı anılarını bu gazetede yayınladı. Kitabını çıkardı. Halk sevdi ve tuttu bu kitabı.
     Karlı bir kış günüydü yine. İdarenin telefonu çaldı. Mete telefona uzandı.
     - Sevgiye Susamak mı?
     Başka sözler, sesler bekledi Mete. Fakat karşı taraf telefonunu kapatmıştı. Mete’nin yüzü pembeleşti. Telefondaki sesi tanımıştı. Şükrü de ziyaretine gelmişti o gün.
     Kalbinde sımsıcak duygular, damarlarında ayaklanan sıcak nehirler.
     - Gelecek, dedi Mete. Gelecek!
     - Hâlâ aynı durakta mısın Mete? Haydi, gelsin de görelim, dedi Şükrü.
     - Gelecek.
     Gazetenin önünde bir taksi durdu. Arabadan güzel bir genç kız indi. Sanki birilerini arar gibiydi. Elinde “Sevgiye Susamak” adlı bir kitabı tutuyordu.
     Kapıdakiler yol gösterdi, içeri girdi genç kız. İdarenin kapısını çaldı. Kendini saklamak için kenara çekildi, gizlendi. Mete’yi şaşırtmak istiyordu.
     Mete hızla kapıyı açtı. Doğrudan Şükrü’ye seslendi.
     - Geldi. Biliyor musun Yıldız geldi?
     Kapıda Yıldız yoktu. Neredeydi ki? Gelmese, kalbi böyle şenlik şarkılarına başlar mıydı?
     Çocuklardan birine seslendi:
     - Murat! Biri geldi mi buraya?
     Henüz Murat seslenmeden, beklediği gözüktü.
     - Geldi, geldim Mete!
     Oracıkta birbirlerine sarıldılar.
     İlktir Şükrü’nün gözleri yaşardı. Onları yalnız bırakmak istedi.
     Giderken mırıldandı;
     - “İnsan âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.”
     Dışarıda kar yağıyordu yine. Sokakları baştan uca yeniden örtüyordu. Fırtına yine camlara vuruyordu.
     Şükrü’nün kulaklarında dinmez, sımsıcak sesler:
     - Geldin mi Yıldız?
     - Geldim, geldim!
     23 Haziran 2008

     Oyhan Hasan BILDIRKİ

BABAM * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2009-03-10T10:40:00.002+02:00

      Babam, çelimsiz yapısına rağmen, büyük hayallerin adamıydı. O, boyundan büyük olan bu hayallerini severdi. Onları zaman zaman bize anlatır, yeri gelince gerçekleştirmemizi tembihlerdi.
      Gülüp geçerdik.
      Sarı benzi kızarır, alnında öfke bulutları dolaşırdı.
      - Gülün! derdi, zaten başkalarının da yaptığı ne, gülmekten başka? Güldükçe, öldük! Fakat şunu bir türlü anlayamadık: Gülüp geçmek, bizim zavallılığımızdır! Boşluğumuzdur! Mantık yapımızda açılan bir büyük gediktir. Yook, gedik değil! Sanki yol geçen hanı… Düşman, bu gedikten girdikçe, canımızda, kanımızda, yerimizde, yurdumuzda hora tepmiş, kimin umurunda?
      Güneş yükselir, ortalık alev alev yanardı. Oturduğumuz çardakta bir dal bile kıpırdamazdı. Ağaçların yaprakları kavrulur, altlarında gölgelenen sığırlar, vınlayan sinekleri duydukça huylanırlardı. Danalar, ön ayaklarından birini kaldırır, boynuzlarını yere çevirir, derin derin solurlardı. İneklerin kuyrukları havada. Umulmadık bir seslenmede, kızılca kıyamet kopacak.
      Gülmeyi keserdik. Babam, uzun parmaklarını çıtlata çıtlata konuşmasını sürdürürdü. Küçük kardeşim sıkılır, testiyi omuzladığı gibi, yarıntının öbür yakasındaki kuyuya koşardı. Önce elini, yüzünü yıkar, serinlerdi. Dolu kovayı tepesine diker, kana kana içer, dudaklarının kuruluğunu giderirdi. Sonra dağarları doldururdu. Bu sırada, henüz çekirdeklerine ben düşmüş bir karpuzu kuyudan çeker, yumruğuyla parçalar, göbeğini yer, dudağında bin bir küfür, gerisini atardı. Kendi başına bir iş yapmanın sevincini yaşar, ıslık üstüne ıslık çalardı.
      Babam, sırtını çardağın direğinden ayırır, biraz öne çıkar, sağ elini alnına götürür, öylece ufka bakar, zamanın elverdiğini anlardı.
      - Yahu! derdi. Bu, senin kardeşin amma da mıççık, ha?
      Aldırmazdım.
      - Haklısın baba! derdim. Fakat Hatay’ı unutuyorsun. Onu topraklarımıza katanlar, gün olur, sırayı ötekilere de getirmezler mi?
      Babamın yüzünde gülücükler.
      - Çocuk! derdi, benimle oynama. O zaman başımızda “Gazi” vardı. Elbet Hatay’ı alacaktı.
      - Neden?
      - Çünkü, milletine söz vermişti. Verilen söz, yerine getirilmelidir. Yoksa büyüklüğün ne önemi kalır?
      Kardeşim ıslıklarını ikilerdi. Davranır, babamdan önce çardaktan inerdim. Hayvanların yanına doğrulur, birini önüme katar, diğerini yedeğimde çekerek, kuyu yoluna düşerdim. Bilirim, biraz sonra, arkam sıra, aynı düzende babam gelecek. Bütün hayvanlar sulanacak. Boşalan dağarları doldurmak için kardeşim, kovanın ipine yapışacak.
      Babam:
      - Ha, göreyim aslanım! diye, ona kuvvet verecekti.
      Kardeşim, ucunda kova bulunan ipe daha sıkı yapışacak, kuyudan çekip çıkaracaktı. Dağarlar dolacak, hayvanlar suya doyacaktı.
      Sonra, karaağaçların gölgesinde biraz bekleyeceğiz. Birimiz kazıkları hazırlayacak, birimiz de hayvanları bağlayacağız. Hazırda varsa, bağ-bostan içinden yolduğumuz otları, önlerine koyacağız. Yoksa biraz sap biçip vereceğiz.
      Tam bu sırada, kuyu başında serinleyen babam, göbeği alınmış çakır karpuzu görecek, kardeşime çıkışacak:
      - Ulan velet! Böyle giderse bostanın köküne kibrit suyu dökeceksin! Hadi hamdır, kelektir, olgundur anlamıyorsun. Bari “aga”na seslensen, dilin mi kırılır?
      Kardeşim yalnızca kıs kıs güler, babama karşılık vermezdi. Onun niye güldüğünü anlardım. Çünkü babam, nedense “ağa” demez, “aga” demekten hoşlanırdı. Bu söyleyiş, kardeşimin tuhafına gider, gülmesine, bana, kaş göz etmesine yol açardı.
      Babam anlar:
      - Hadi! Orda gülüp durmayın, serseriler! derdi.
      Günlerimiz “aslanlarım”larla, “serseriler”le, babamın büyük hayallerini dinlemekle geldi geçti. Biz ikimiz, hayvanlarımızın sayısını azalta azalta okuduk. Kendine göre babam, okumamış, okuyamamış olmaktan çok çekmişti. O, Gazi’nin açtırdığı halk mekteplerine azıcık devam etmiş, yarım yamalak bir şeyler öğrenebilmişti. Ben, kitap okuma zevkini ondan aldım. Daha çok kış geceleri, köyde ocak başında toplanır, gaz lambasının kör ışığı altında, evdekilere veya misafirlere, babamın, çerçiden aldığı kitapları okurdum. Ona göre, okuyanı, Allah da, kul da severmiş.
      Yalnız, nedense annem kızar, babama çıkışırdı.
      - Herif! Çocukların gözleri kör olacak. Bırak şunları kendi hallerine. Uyusunlar. Gündüzlerin suyu mu çıktı?
      - Elinin hamuruyla erkek işine karışma, kadın! Sen anlamazsın.
      - Öyle ya, biz neyi anladık şimdiye kadar?
      - Hadi, hadi!
      - Aman! Kelin görünecek.
      Anlardım. Tartışmanın sonu kötüleşecek. Araya girerdim. Ne şiş yanardı, ne kebap.
      - Uykum yok! Gelince yatarım, anne.
      Az sonra esner, odama geçerdim. Uyuyan kardeşlerimizin yanı başına kıvrılırdım.
      Bir gün babam:
      - Aydın’da miting varmış. Gidelim mi? dedi.
      Hatırladım. Kıbrıs için bir miting yapılacaktı. Ben, okulun izci takımında olduğumdan, zaten görevliydim. Birlikte gittik. Aman ne kalabalık! İğne at, havada ara. Bütün yüzler ciddi mi ciddi. Herkes, konuşmacıları dinlemenin heyecanında. Genç, yaşlı, kadın, erkek bütün konuşmacılar, sonuçta aynı dilekte birleşiyorlardı:
      - Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır!
      O gün babamın keyfine diyecek yoktu. Çok mutlu olmuştu. Resmî ağızlar, onun hayallerini paylaşmakla kalmıyor, bütün bu dünyaya, tek bir ses halinde haykırıyorlardı.
      - Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır!
      Daha sonraları, bu anlayışta bir gevşeme, bir gerileme oldu. Yukarıdaki dilek değişti. Babam hırçınlaştı, üzüldü.
      - Ya taksim, ya ölüm!
      - Neyi taksim edeceksin? Kimin malını kime vereceksin? Boğulacaksan büyük denizde boğul. Taksim neymiş? diyordu babam.
      Aradan uzun yıllar geçti. Biz büyüdük, serpildik. Okuduk, adam olduk. İlk tayinim Karadeniz’in kıyısında bir kasabaya çıktı. Babam, beni oldukça etkilemiş olmalıydı. Öğrencilerime, onun hayallerini anlatmaya başladım. Bilmem anlatabildim mi? Ben konuştukça, bazıları gülümsüyor, bazıları donuk, âvâre gözlerle bana bakıyorlardı. Sonunda taksim de gerçekleşmedi. Bir Kıbrıs devleti kuruldu, dillere şenlik. Babam üzüldü, çöktü. Üstelik yaşlanmış, hastalanmıştı.
      Fakat her şeye rağmen hayallerinde ayak diretiyordu. Herkes keseri hem nalına, hem mıhına vururken, o, bir hüzün ikliminde yaşıyor, büyük hayallerinin deryasında kulaç atıyordu. Hissediyordum: Aklı kesse, elinden gelse, bazılarını derhal, bir kaşık suda boğacaktı. Çünkü gönlündeki ümit küpü boşalmıyor, devamlı dolu kalıyordu.
      - Göreceksiniz, diyordu, zaman beni haklı çıkaracak. Ama ne fayda?
      Yanılmamıştı. Öyle oldu. Gerçi Veysel, işi püf noktasından yakalamıştı ama, bu gerçek bazı kafalarda hiçbir iz bırakmamıştı.
      “Kim okurdu, kim yazardı?
      Bu düğümü kim çözerdi?
      Koyun kurt ile gezerdi,
      Fikir başka başk’olmasa.”
      Denizin ortasında bir küçük adada, aralarında binlerce çatışma sebebi bulunan Türk’lerle Rum’ların bir arada yaşaması, olacak şey miydi? Bu durum, eşyanın tabiatına bile aykırıydı. Güya kinler, düşmanlıklar küllenmiş, iki toplum arasında sarmaşıklar filizlenmişti. Bilirsiniz, sarmaşıklar çiçek açmış. Yalnız süs çiçeği olarak ömür tüketirler değil mi?
      Bir yaz başlangıcında babamı son defa görmüş, Karadeniz’in kıyısındaki görev yerime dönüyordum. Babam, ilk defadır, beni uğurlamaya bile geldi.
      - Akşama, dedim, kasabaya dönmek için araba bulamazsın!
      - Olsun! Yaya giderim.
      Baktım, gözlerinde hüznün gölgeleri var. Üstelemedim. İkimiz de uzun uzun birbirimize baktık. Araba, harekete hazırlandı. Muavin bağırdı:
      - İzmir, İstanbul yolcuları! Aşağıda kalmasın!
      Ellerini öptüm, kucaklaştık.
      - Umudum sende. Karına, torunuma selâmlarımı söyle.
      - Olur!
      Arabamız hareket etti. Yol boyu düşünceler yakamı bırakmadı. Sanki babam; “karın” derken, “torunum” derken, biraz daha büyüyordu. Karımı beğenirdi. Onunla çabucak anlaşabilmişti. Çünkü karımın eli, her işe yatkındı. Bostan çapalar, inek sağar, ekin yolar, harman bile döverdi. Üstelik okumuş, o da benim gibi öğretmen olmuştu. Besbelli babam, attığı tohumların tutmasını görmüş olmanın sevincini yaşıyordu. “Umudum sende.” derken de, anlatmak istediği buydu. İlk ocağı, sonrakiler takip ediyor, geleceğe de uzanmanın filizlerini yeşertiyordu.
      Yol uzadıkça, düşünceler birbirini kovaladı. Ölçtüm, biçtim. Kendi kendimle hesaplaştım. Bir noktada durdum: Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık. Üstesine yolun sonunda beni bekleyenler var.
      - Herhalde herkes böyle olmalı, diye söylendim. Kolayca çözülecek düğümleri, böyle duyguların rüzgârına kapıldığımızdan mıdır nedir, çözmekten çekiniyoruz. Hepimiz, ayakbağlarımızın esiri olmuşuz. Kaz gelecek yerden tavuğu esirgemişiz. Önce can demişiz, cânânı bir köşeye itivermişiz. Bazılarımız işi pişkinliğe vurdurmuş, her şeye karşı kayıtsız kalmış. Bazılarımız da safdil, her şeye kanmış. Çözmek için hiçbir gayret göstermediği düğümlere hayal demiş, fakat hiçbir yerde denenmemiş hayallerin kucağına düşmüş. Kurtla kuzuyu yan yana gütmek istemiş. Yalancı dolmalara, yabancı doğmalara bel bağlamış. Ülkenin dört yanında tek tük görülmeye başlayan yabancı, cılız çiçeklere omuz vermiş, arka olmuşlar. Demek babam, yerden göğe kadar haklıymış. Zira, politika denilen ince sanatı bizde, hemen hiç kimse bilmiyordu. Hatta öğrenmek zahmetine de katlanmıyordu. Etrafımızda kısır, ufuksuz, paslı bir çember dönüp duruyordu.
      İstanbul’da bir başka araca aktarma yaptım. Gün boyu, kâh hüzün, kâh sevinç dalgaları arasında gide gele, görev yerime vardım. Kapıda beni, karım ve çocuğum karşıladı. Bütün gün, kandil gibi asılı olduğu küçücük kubbeyi inatla aydınlatan güneş, ansızın dal uçlarında kayboluverdi. Karanlık perde perde, her şeyi yuttu. Evlerin camlı pencerelerini soluk lamba ışıkları aydınlattı. Sanki çakan, beklenmedik bir anda yanıveren her ışık, hayatın devam ettiğine işaret taşları dikiyordu.
      Gece, uyuyamadım. El ayak çekilince, radyonun ibresiyle oynamaya başladım. Çalan radyo sesini kıstım, müzik dinledim. Sıkıldıkça istasyon değiştirdim. Nerdeyse sabah oluyordu. Artık bütün gece odamı aydınlatan lamba ışığı fersizleşmiş, içeriye belli belirsiz bir aydınlık sızmıştı. Tam bu sırada, bizim istasyonlardan birinde duyduğum bir sese kulak kesildim. Falan, filan yerlerde deniz ve hava sahaları, bütün gemi ve uçaklara kapatılmıştır, diyordu. Uykusuzluğun verdiği güçsüzlükle ağırlaşan gözkapaklarım hafifledi. Yatmaktan vazgeçtim. Kulağımı hiçbir şeyi kaçırmayayım diye, radyo hoparlörüne dayadım.
      Bir ses:
      - Allah de! diyordu.
      Bir başkası:
      - Ordumuz, bu sabah Kıbrıs’a başarılı bir çıkartma yaptı! diyordu.
      Daha bir başkası:
      - Milletimize hayırlı olsun diyordu.
      Konuşmalar bitti, marşlar başladı. Sanırım babam, şu saatte, şayet haber aldıysa, zil takıp oynamaya başlamıştır. Ben de, onun yapabileceklerini düşündüm, uyguladım. Hemen karımı ve çocuğumu kaldırdım. Komşulara seslendik. Ortalık hem aydınlandı, hem ayaklandı. Herkeste neşenin bini bir para. Bütün yüzler güleç, gönüller gururla dolu, yediden yetmişe “Sakarya”laşmışız.
      Halbuki babam, o sabahı görememiş. Bir önceki gecenin verdiği yorgunluktan olmalı, eve döner dönmez, yatağa serilmiş, ikide bir anama çıkışmış.
      - Kadın, ört beni! Üşüyorum.
      Anam seslenmiş:
      - Herif, sana ne oluyor? Ne üşümesi bu?
      - Uzatma! Yorganları ikile.
      - Çoktan ikiledim.
      - Üşüyorum.
      Babamın son işi, üşümek olmuş. Kapıları, pencereleri, hatta perdeleri sıkı sıkıya örttürmüş. Konu-komşu, dost-akraba toplanmış. Eve doktor çağrılmış. Doktor:
      - Allah bilir ya, demiş, ümit yok!
      Anam, çaresizliğinin verdiği hıncı gözyaşlarından almış. Bizim yokluğumuza yanmış, milletçe yaşadığımız büyük sevince katılamamış. Dilinin ucuna ne geldiyse, söylemiş.
      - Okuttuk. Kırlangıçlarımızı yuvadan uçurttuk. Okumuş adamdan zarar gelmez, diyordun. Öyle! İşte gördün, zarar gelmiyor, fakat faydaları ne ki? Allah gecinden versin, sana bir şey olsa, salına bile giremeyecekler, son yudum suyunu vermeyecekler.
      Babam, doğrulmuş. Üstündeki yorganları itmiş,
      - Ben ölecek adam mıyım? demiş.
      - Yoo, yoo!
      - Niye ikircikli konuşuyorsun?
      - Aklıma öyle geldi de.
      - Aklına öyle gelmiş! Varsın öyle olsun! Yalnız, ya ölürsem kadınım, Burunköy Tepesi’ndeki yeni mezarlığa gömün beni. Sakın haberim olmadan çocukları telaşlandırmayın. Tel mel çekeyim demeyin. Ben ölmem! Herkes yüreğini serin tutsun. Henüz hayallerimin ufkundayım.
      Son sözlerini söyledikten sonra, ebedî rüyasına dalmış. Çağrılan hoca, açık olan gözlerini kapatmış. Okumuş. Tam bu sırada komşular gürlemiş.
      - Ordu, Kıbrıs’a çıkmış!
      Babam, duymamış.
      Kardeşimle ben, ayrı yerlerde olmamıza rağmen, aynı anda, bize çekilen telgrafları alınca, yola çıkmışız. İzmir Garajı’nda buluştuk. Gerçeği, her ikimiz de birbirimizden sakladık. Arabamız köprüleri geçti, içim bir hoş oldu. Karşıda Burunköy çamlığı yemyeşildi. Tam zirvede üç eski mezar. Mezarlıktan dönen tanıdık insanlar. Arabadan indik. Anlamıştık. Doğruca mezarlığa yöneldik. Henüz suyu kurumamış olan mezarın başında durduk. Birer fatiha okuduk. Sonra, içimi kemiren duygularımı kardeşime fısıldadım.
      - Nedense hep tercihimizi yapmakta yanıldık. Yanlış ata oynadık. İkbâl peşinde koşanlarla ideal peşinde olanları ayırmak lazım, dedim.
      Döndük.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

YAĞMURLAR BASTIRINCA * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-11-24T10:04:00.002+02:00

      Hiçbir damda, çatıda, renkli renksiz bütün binalarda bir damlacık bile olsun, güneş lekesi yok. Hava kapatmış, gökyüzünde iri, ağır, kurşunî bulutlar. Hepside hareketsiz, durgun. Dallar ölmüş mü, ne? Birbirleriyle dedikodu yapmaz olmuşlar. Her tarafta derin bir sessizlik. Kuşlar bile ötmüyor. Kanat çırpmayı bırakmışlar, saçaktan saçağa uçuşmuyorlar. Dağlarda büyük, sarı lekeler. Demek ki çimenler tükeniyor.
      Yalnız, ortalığı huzursuz eden bir şey var: Kulübe bozması, kerpiç duvarlı, üstü kiremit döşeli dükkâna sığmayan, yankılandıkça ortalığa dökülen, demirci örsünde çınlayan çekiç sesleri.
      - Tın-tin!
      - Tın-tin!
      Bu sesler, bir türlü dinmek bilmiyor. Üstelik, araya biley taşının sesleri de karışıyor.
      Rüzgâr çıktı. Dal uçlarında dedikodular başladı. Bulutlar hareketlendi. Çiftçilerde bir telaş. Elde kürek, kazma koşturuyorlar. Besbelli birazdan hava boşanacak, açılacak.
      “Yaz yağmurudur gelir, geçer!” derler. Doğru. Çünkü bize göre hava hoş. Ya çiftçiler? Neden böyle seğirtiyorlar? Korktukları ne ki? Tecrübe.
      Batı yakasında, dağların kesişir gibi olduğu ufukta, beyaz bir sistir belirdi. Bizim oralarda bu olaya “kör duman” der geçerler. Beyaz, kir kaldırmaz. Kendisini hemen ele verir. Fakat bu sis, başka! Yükselip, genişleyip yayıldıkça, önüne çıkan her şeyi yutar. Lacivert dağlar, belli belirsiz bir çizgiye dönüşür, önünüzdeki ağaçlar, geniş, ekili tarlalar birdenbire kaybolur. Yanınızda parça parça yürüyen, zaman zaman koşan kör duman. Atılır, geri çekilir, cümle yaratıklarla oynaşır. Artık hiçbir şeyi, hatta burnunuzun ucunu bile göremezsiniz. Çiçeklerinin verdiği yükle dal uçları yere dönük iğdeler, parlak, canlı beyazlığını koruyamaz olurlar. Yalnız, gelincikler bayram ediyor. Hem ekinlerle yarışıyorlar, hem de böyle havalarda biraz daha alımlı çalımlı bir canlılık kazanıyorlar.
      Kol değneklerinin yardımıyla yürüyen, sakat ayağının ucuyla irimin kumlarını savura savura ağır aksak ilerleyen Topal Selim, birdenbire durdu. Mendilini çıkardı. Alnında biriken terleri sildi. Etrafına bakındı. Belki oturacak, soluklanacak yer aradı. Vazgeçti. Kör duman, onun da canını sıkıyor olmalıydı. Biraz önce, güç bela, buğday tarlasına açılan büyük gediği kapatmış, yorulmuştu. Nedense bu adam, çalışmaktan yılmıyordu. Gedik başında onu görseniz, acırdınız. Bucağın büyüklerine, ilçedeki ilgililere kaç defadır dilekçe vermiş olmasına rağmen, “Sapdere” diye bilinen, sergerde, avare çayın, bir yataktan akıtılmasını sağlayamamıştı. Ona göre devlet, bir büyük ağayla baş edememişti. “Vatan, millet, yardım” deyince, sadece gürleyen, fakat bir türlü yağmak bilmeyen Çakır Ağa, Sapdere’nin geniş yatağını iç etmiş, kendi tarlasının bir parçası haline getirmiş, üzerinde onca meyve ağacı yetiştirmişti. Fakat bu meyvelerin ne sapından, ne de çöpünden yararlanılırdı. Gölgelerinin uzandığı yerlere serinlemek amacıyla gelseniz, derhal kovulurdunuz. Hoş, zaten iri, kara çoban köpekleri, sizi böyle bir işe bırakmazdı.
      Kör duman dağılır, savrulur gibi oldu. Topal Selim, çekiç seslerine kulak verdi, yürüdü. Kendi kendine söylendi:
      - Maşallah! Şu Kerim’in Allah’ı var, dedi. Akranları oynaşta. Yazıda yabanda köpek taşlar. O, vakitli vakitsiz demez, çekicin sapına yapışır.
      Çekiç sesleri yakınlaştı:
      - Tın-tin!
      - Tın-tin!
      Bir ses, ansızın gürledi:
      - Kolay gele, dayım!
      Demirci Kerim boş bulundu, irkildi. Örsü döven çekici bıraktı. Yana, sese döndü.
      - Sağ ol! Gel, buyur! Biraz laflayalım dayı.
      Topal Selim, tekrar havaya baktı. Ortalık aydınlanır gibi olmuştu. O, bu durumu hayra yormadı.
      - Eğlenmeyeyim, baksana, hava ağır!
      - Varsın, olsun!
      - Öyle ya, yağmurla zorun mu var? Ne çekicin, ne örsün ıslanır değil mi?
      Kerim, bir sandalye çekti. Dükkânın önüne attı.
      Topal Selim:
      - Üsteleme, dedi, varıp gideyim. Şimdi hayvanlar da döner. Bizimkiler onlarla baş edemez. Yardımım olmasa bile, başlarında olayım. Hiç olmazsa gölge ederim.
      Kerim boynunu büktü, omuzlarını çekti.
      - Sen bilirsin, dedi.
      Rüzgâr hızını artırdı. Kör dumanı önüne kattı, sürüp çıkardı. Ortalık ışıdı. Yağmur başladı. Toprak kokusu duyuldu. Fidelerin üstleri kapandı. Sığırtmaçtaki sığırlar döndü. Her evin avlusunda, hemen herkeste bir telaş! Kim bilir tecrübenin kaçıncı çemberinden geçmekteler, pişmekteler?
      Topal Selim, geniş avludan içeri girdi. Buzağılar, ineklere karışmıştı. Çoluğu çocuğu bu duruma aldırmıyor, karısı, kime söylediği belli değil, bağırıp çağırıyordu. Yağmur hızlandı. Çocuklardan büyükleri, saçak altlarına sığındı. Henüz dillenmeye başlayan en küçük oğlu, yalınayak, başıkabak, ellerini birbirine çarparak, yağmur altında koşuyordu. Karabaş da onunla birlikte bir o yana, bir bu yana gidip geliyordu. Yağmur, kiremit-kum karışımı bir maddeden yapılı fırını etkiledi. Fırın suya doydu. “Gürp!” diye bir ses çıkararak, çöktü. Bu sesle, ilkin, Karabaş irkildi. Baktı, kapıda sahibini gördü. Silkelendi. Ona doğru geldi. Arkasından küçük oğlu koştu. Babasının kol değneklerine yapıştı.
      Yarı anlaşılır bir dille:
      - Baba, motor alacak mıyız? Dedi.
      Topal Selim cevapladı:
      - Motorun tam sırası ya, oğlum!
      Beriki, ıslak yere oturdu, tepindi. Babasına olan tepkisinin sonucunu görmek istiyordu.
      - Kalk ordan! Belli, canın dayak istiyor olmalı.
      Oğlan, isteksizce kalktı. Öfke dolu gözleriyle, çatılmış kaşlarının altından babasına baktı. Topal Selim yürüdü. Tek odalı evinin “hayat”ına geçti. Karısına seslendi.
      - Davran be, kadın! Haydi, çabuk sofrayı kur. Açlıktan, yorgunluktan yüreğim bayılıyor. Zaten olan olmuş. Ko buzağıları, gönüllerince emsinler.
      - Ya süt tutarsa?
      - Tutmaz.
      Karısı geldi. Gözle kaş arasında sofrayı kurdu. Yeyip içtiler. Yalnız, en küçük oğlu nazlandı. Mırın kırın etti. Önüne sürülenlere burun kıvırdı.
      Yukarıda, çatıyı durmaksızın döven yağmur sesleri arttı. Kiremitler kırılacak gibi oldu. Hava, doluya çevirdi. Bereket dolu geldi, geçti. Öyle uzun sürmedi. Fakat Topal Selim’in yüreğinde, kaygılar yumak bağladı. Aradığını bulamayan küçük oğul, sofranın az ötesine serildi, uyudu kaldı.
      - Gedik patlamazsa, dedi Topal selim, elbette bir traktör alacağım. Çift parası vere vere bıkıp usandım. Kazancımız boğazımıza yetmiyor. Yetse bile, onu da zamanında alamıyoruz. Alsak, sürücülere kaptırıyoruz.
      Karısı, karşı çıktı.
      - Herif, aklını başına al! Haydi traktör aldık diyelim. Kim kullanacak onu?
      Topal Selim, sadece uyuyan küçük oğlunu işaret etmekle yetindi. Sonra, çatıdaki seslere kulak verdi. Sesler dinmiş, kesilmişti. Karısı, sofrayı toparladı. Dışardan seslendi:
      - Hava açmış! Allah’ın işlerine akıl, sır ermez. Olanlara kendini kaptırıp üzülme!
      Topal Selim davrandı, hayata çıktı. Abdestlikte elini, ağzını yıkadı. Kızının uzattığı havluyla kurulandı. Bakışları, gökyüzüne kaydı. Yürüyen bulutların bıraktığı aralıklardan süzülen yıldızları gördü. Az sonra bulutlar temelli dağıldı. Gökyüzü çakır yıldızlarla doluverdi. Ortalık aydınlanmaya başladı. Karısından el fenerini istedi. Besbelli, yüreğindeki kederlerin yükünden kurtulmayı düşünüyordu. Ağır aksak, sulara bata çıka, irim yoluna düştü.
      Kendi kendine:
      - Sular kabarmış! Hayra alâmet değil bu, dedi.
      Büyük gediğin kenarına geldi. Az süren dolu, buğdayları sağa sola yatırmıştı. Sapdere’ye açılan, sağından, solundan tutulan irim, başıboş suların saldırısına uğramış, dudak dudağa şişmeye başlamıştı. Sapdere, önü kapatıldığı için sularını barındıramaz olmuş, bucakla ilçeyi birbirine bağlayan asfalt yolu kırk parçaya bölmüştü. Zaten yağışlı geçen her yıl böyle olurdu. Devlet, Sapdere’nin yatağını açacağına, yolu yamar dururdu.
      Ay yükseldi, sonra tepelerin ardında kayboldu. Dağların koyu gölgeleri ortalığı kararttı. Topal Selim, el fenerinin düğmesine dokundu. Işığı sağa sola gezdirdi. Sanki bir şırıltı duydu. Sesin geldiği yöne doğru gitti. Göremedi. El yordamıyla gediğin sağını solunu yokladı. Parmaklarında bir ıslaklık hissetti. Elini yumruk yaptı. Islanmış, su sızdıran seti yumrukladı. Küreğini aradı, buldu. Toprak attı.
      - Allah’ım, dedi, halime acı. Bana değilse bile, çocuklarıma acı. Onları, ele güne muhtaç etme. Bizi, el yüzüne baktırma. Umudumu buğdaylarıma bağladım. Vay geldi başıma sele kaptırırsam.
      Şırıltı kesildi. Karabaş çıkageldi. Topal Selim’in kol değneklerine dolandı. Öteden bir harlama, kalabalık bir topluluğun çıkardığı sesler duyuldu. Şişen su, birdenbire iniverdi.
      İleriden biri bağırdı:
      - Bu tarafa gelin, koşun! Yalnız başıma başa çıkamıyorum. Bana yardım edin. Eyvah, küreğimi de su aldı.
      Bunlar, Çakır Ağa’nın adamları olmalıydı. Bu yakınlarda başkasının ekini, ekilisi yoktu. İlk sesi, diğerleri kovaladı.
      - Önüne geril, set ol!
      - Biraz dayan, geliyoruz!
      Topal Selim:
      - Oh! dedi.
      Ne de olsa, yüreğindeki yükten kurtulmuştu. Tanyerinde güneşin ilk ışıkları oynaşıyordu. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüşüyor, yeni, güzel bir günü karşılamaya çalışıyorlardı. Gökyüzünde beyaz bir leke bile yoktu. Sabah ayazı esiyor, Topal selim’in terlerini kurutuyordu. İleriye, yardıma gitmeyi düşündü. Kol değnekleri çamura battı. Karabaş, ayağına dolandı. Vazgeçti. Geri döndü.
      Güneş yükseldi. Ortalık yandı.
      Günler sonra, ekinler harman edildi. Topal Selim’in yüzü güldü. Geniş avlusuna pırıl pırıl, gelin gibi bir traktör girdi. Küçük oğul, bayram etti.
      Oyhan Hasan BILDIRKİ

GÜNLERİ ÖLDÜRMEK * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-11-23T22:59:00.002+02:00

      Kağıtları yaptırınca sevindim. Sevinecek ne var bunda, diyeceksiniz. Belki haklısınız… Ama ben, yine de sevindiğimi söylemeden geçemeyeceğim. Bir kasaba okulunda görevliyim. Dönem sonu olduğundan okullar tatile girdi. Hemen tatil başlangıcında, annemin şikâyetleri artınca, daha üç beş gün öncesine kadar sevimli gürültülerin dinmek bilmediği okul bahçesine girdim. Yanlış mı geldim diye irkildim. O gürültüler bitmiş, bahçede in cin top oynuyordu.
      Ardına kadar açık olan bina kapısından içeriye daldım. Ne idareciler, ne kâtipler var. Koydunsa, ara ki bulasın. Derinlemesine uzanan koridorun bitiminde, bir sandalyeye ters oturan emektâr Şakir Efendi’yi gördüm. Yanında gençten birisi vardı. Kördüğüm haline getirilmiş ipin uçlarını gencin eline tutuşturdu.
      - Asıl bakalım! dedi.
      Genç, ipin iki ucunu kuvvetle sağa sola çekti. Kördüğüm olmuş ip çözülüverdi.
      - Hayret! dedi genç. Nasıl oluyor da hiçbir yerinden düğümlenmiyor?
      Yanlarına yaklaştığımı sezen Şakir Efendi, hiç istifini bozmadı. Gevrek gevrek gülümseyerek, ağzındaki tek altın dişini gösterdi.
      - Hocam bilir.
      Yapılan işin büyüsüne kapılan genç sordu:
      - Öyle mi?
      - Öyle, öyle! diyerek soruyu geçiştirdim.
      Şakir Efendi’ye döndüm.
      - Kimse yok mu?
      - Biraz evvel çıktılar. Çarşıda görmedin mi, hocam?
      O gün, yelkenleri fora edip geri dönmüştüm.
      Şimdi, sevincimi anladınız umarım.
      Kâğıtlar elimde, ardına kadar açık olan ve gözetim altında bulundurulmayan kapıdan dışarı çıktım. Hava kararmış, nerdeyse yağmur bastıracak. Yanımda şemsiyem de yok. Pergelleri açmalı, mesai bitmeden Hükümet Tabibi’ne yetişmeliydim.
      Karşı dağlara baktım. Havanın kararmasıyla ortaya çıkıveren gerçek yeşili gördüm, çimenler, uçsuz bucaksız yeşil bir halıya dönmüşler. Yeşil derken, halı derken yakamı çeşit çeşit duygu sellerine kaptırmıştım. Kasabanın girişini şereflendiren taklarda yer alan, “..’a hoş geldiniz” yazısındaki yanlışlık, dikkatimi çekti. Yakamı, duygu sellerinin baskınından çekip aldı. Okulun hemen her yerinden, çıplak gözle, rahat bir biçimde okunan, yazım hatalarını taşıyan bir takı, gelip, tam okulun karşısına dikmiş olmanın kazandıracağı şerefi düşünmeden yapamadım.
      Yağmur ha bastırdı, ha bastıracak!
      Acele edişim yüzünden, dostlarla selamlaşmayı bir yana bıraktım. Tavanında asılı tek, fakat kuvvetli bir ışığın aydınlattığı tabiplik salonunda buldum kendimi. Salon, alabildiğine boştu. Sağlık memurlarının bulunduğu odaya geçtim. Bir memur, masasının üzerine sermiş olduğu gazetesini korkusuzca okuyordu. Doktoru sordum.
      - Yok!
      - Nerede?
      - İzmir’e gitti. Gelir mi acaba?
      Sağlık memuru, ince, kara bıyıklarını oynata oynata gülümsedi.
      - Bugün gelmez artık. Fakat yarın, belki…
      İlktir, sevincim kursağımda kaldı. Sağlık memuru ne kadar da rahat; “Yarın, belki…” diyordu. Hâlbuki benim, beklemeye zamanım yoktu. Yarından sonra hafta sonu tatiline girecektik. Hemen arkasından da okullar açılacaktı.
      İçimde bin bir “acaba?”larla dışarı çıktım. Hızlılaşmaya başlayan yağmur, aklımı başıma getirdi. Eve gidip şemsiyemi aldım. Yeniden okulun yolunu tuttum. “Belki…” diyordum, “İlçe tabipliğine sevk yaptırabilirim.”
      Görevliler, okula ikinci gelişimden irkildiler. Çünkü işi gücü bir yana bırakmışlar, spor salonu olarak kullanılan, basık tavanlı fakat oldukça geniş ve aydınlık olan alt salonda karşılıklı geçmişler, pingpong oynuyorlardı. Memur Adnan’ı çağırttım. Geldi. Alnında vıcık vıcık terler, burnundan soluyordu.
      - Ne var?
      - Doktor yokmuş!
      - İzinli mi acaba?
      - Bilmem. İzmir’e gitmiş. Yarın da gelip gelmeyeceği şüpheli.
      Saçlarına düşen akları uzaktan bile görülebilen, kısa boylu, bıyıksız fakat oldukça şişman olan memur Adnan, yarım bıraktığı oyununa dönmenin sıkıntısını yaşıyordu. Bir şey demesem, çekip gidecekti besbelli.
      - İlçeye sevk ettirsem, olmaz mı?
      Alnında biriken terleri, elinin tersiyle kuruladı.
      - Baksana, doktor izinli değilmiş. Böyle durumlarda, sevki ilçeye yaptığımızda, her iki taraftan da bize kızıyorlar.
      - Bekleyelim öyleyse…
      Bu sözümü büyük bir özlemle bekleyen memur Adnan, elindeki raketi sallaya sallaya, evire çevire spor salonuna dönüverdi.
      Üzüldüm.
      Yağmur, toprağın tozunu ıslatmakla yetinmişti. Yıkanan asfalt, siyah rengini daha da açığa çıkarmıştı. Kahvede, çamurlanan paçalarımın kuruyan tozunu silkeledim. Amaçsız, günlük gazeteleri karıştırmaya başladım. Onları okumuyor, öfkemden olsa gerek, bakıp geçmekle yetindiğim resimlerinin bile neye, kime ait olduğunu düşünmüyordum.
      Bu sırada getirilen çayı yudumlamış, belki de biraz sakinleşmiştim. Kirli, buğulu camdan dışarıya baktım. Yağmur, temelli dinmişti.
      - Şansımı bir kere daha denemeliyim, diye söylendim.
      Yanılmışım.
      Doktor, yine yoktu.
      Sabahı beklemekten başka çarem var mıydı?
      Eve döndüm.
      Oturma odası tıka basa dolu. Annemin rahatsızlığını duyan konu komşu gelmiş. Beni görünce toparlanıp, kalkıp gitmek istediler.
      Karım sordu:
      - Ne oldu?
      - Hiiç! dedim. Koca bir günü öldürdüm.
      Okula giden kızım atıldı.
      - Gün, öldürülür mü hiç?
      Soruyu duymazdan geldim. Daha doğrusu, kızımın bu meraklı sorusu, komşuların ayaklanıvermesiyle aynı zamana denk düştüğü için, arada kaynayıp gitti.
      Ertesi gün doktor gelmişti. Hemen sevki yaptırdım. Acele ilin yolunu tuttuk. Soluğu, doğruca Devlet Hastanesi’nde aldık. Poliklinik tıka basa doluydu. Körpesinden yaşlısına kadar, hastası, hasta olmayanı kanepelere balık istifi kurulmuşlar, sonu görülmeyen bir bekleyişin sancısını çekiyorlardı. El kadar açık bulunan bir kanepenin yanında durduk. Anneme:
      - Otur istersen! dedim.
      O, istemez, boş ver anlamında elini salladı.
      - Hadi, hadi! dedi.
      Kanepedekiler, oturulacak yeri genişlettiler. Annem de kanepeye yerleşti. Bazı servisler açıldı. Hemşireler kâğıtları kabul etmeye, hastaları çağırmaya başladılar. Koridor, ilâç kokularıyla boğuldu.
      Başhekim’e çıktım. Kâğıtları aldı. Sağlık karnesini istedi. Verdim. Göz Servisi’ne gideceğimizi söyledi. Kâğıtları geri uzatırken;
      - Doktor izinli! dedi. İzini bugün bitiyor. Belki yarın gelir. O zaman gelseniz olmaz mı?
      Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Yine de uzatılan kâğıtları alırken, teşekkür etmeden yapamadım. Annemin gözlerinde soran bakışlar…
      - Doktor yokmuş!
      Bu haber, klinikte bir bomba gibi patladı.
      - Doktor yokmuş!
      - Bizim iş yattı desene…
      - Yattı, yattı.
      Poliklinikten kaçarcasına çıktık. Aynı işi gören bir özel doktorun adresini almıştım. Aradık, bulduk. Muayenehane kapısında işini bilen, ağzından bal akan, güler yüzlü bir hemşire tarafından karşılandık. Burası da hayli kalabalıktı. Beklemeden sordum;
      - Doktoru görebilir miyim?
      Hasta kabul odasından çıkan Doktor Hanım, alıcı gözüyle beni süzdü. Besbelli bir şeye benzetemedi. Yürüyüp gidecek oldu. Vazgeçti, durdu.
      - Ne var?
      - Bir şey danışacaktım da!
      - Danışın!
      - Özel olarak konuşabilir miyim?
      - Elbette!
      Doktor Hanım önde, arkası sıra ben ve annem, hasta kabul odasına geçtik. Durumu anlattım, masrafın ne kadar tutacağını sordum.
      - Tek fiyat olsun mu?
      - Olsun!
      - On yedi bin beş yüz olur.
      Fakat bu defa ben, “olur” diyemedim. Yaptığımız iş ve aldığımız maaş belli. Bu, beklenmedik masrafı karşılamam mümkün değil. Böyle apansız bir zamanda, mütevazı bütçemin delinivermesi, soframızın tıraşlanması demek olmaz mı?
      Annem, içinde bulunduğum durumu anlamış olmalı.
      - Hadi, çıkalım oğlum! dedi.
      Çıktık.
      Yeniden yollara düştük. Ezberlemeye başladığımız yollarda gide gele mekik dokuduk.
      Okullar açıldı. Beni bir telaştır sardı. “Acaba izin alabilecek miyim?” Denedim, izin aldım.
      Hastane, bugün dünden daha kalabalıktı. Bereket, “Göz Servisi”nin kapısı açıktı. Demek ki doktor, izinden dönmüş. Hemen bütün servislerin önünde uzayan kuyruklar. Heyetçiler, şoför adayları, öğrenciler, askerler, hastalar…
      Doktor, koridoru dolduranları yara yara, diğer servislerin önündeki kuyrukları böle böle kendi servisine girdi. Doktorun gelmesiyle birlikte en uzun kuyruk, bu serviste ortaya çıktı. Bir ölüm sessizliğini yaşamaya başladık.
      Gençten biri, dayanamadı, patladı.
      - Daha ne kadar bekleyeceğiz?
      Homurtular arttı. Kapıda beliren doktorun yüzünde öfke bin parça. Sanki burnundan kan damlıyor.
      - Önce askerler gelsin, dedi.
      Kuyruğun en önündeki sordu.
      - Ne demek askerler? Sıra bizim değil mi?
      Sesler yükseldi.
      - Bu kaçıncı gündür gelip döndüğümüz?
      - Haksızlık yapma.
      - Sıra yok mu, sıra?
      - Seni şikâyet edeceğim!
      Doktor, içeri girdi. Kapıyı sertçe kapadı. Sesler, sesleri kovaladı.
      - Seni şikâyet edeceğiz!
      - Seni şikâyet edeceğiz!
      Beklenmedik bir anda, servis kapısı büyük bir gürültüyle ardına kadar açıldı. Yükselen, ama kimsenin ilgisini çekmeyen sesler, birdenbire kesildi, söndü.
      Doktor:
      - Geçende de, dedi, beni şikâyet etmişsiniz. Varın, yine öyle yapın! Bildiğinizi okuyun. Dilediğiniz yere başvurun.
      Kimsede ses yok.
      Benim yüreğimde bir günü daha öldürmüş olmanın sancısı. Dokunsan, hüngür hüngür ağlayacak halde olan annem! Üzgün hastalar, sabırsız heyetçiler…
      Doktor bütün bunları yok saydı. Hiçbirimize aldırmadı. Çekti, gitti.
      - Yapacak bir şeyimiz yoktu.
      Annem:
      - Bu dert beni öldürmez! Bırak, gidelim, dedi.
      Onu duymuyor, tepkimi sergileyecek bir şey yapabilmenin heyecanını yaşıyordum.
      Birden aklıma kâğıt geldi.
      Faydasız kâğıtlar!
      Öfkeyle kâğıtları yırttım.
      - Yapma oğlum! diyen anneme aldırmadım. Onları, açık kapıdan içeri attım.
      Ferahlamıştım.
      Şubat 1982

Oyhan Hasan BILDIRKİ

YONTULMADIK * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-10-05T20:18:00.002+03:00

      Nezaket Pide Salonu tıklım tıklım doluydu. İlçenin sayılı, temiz, ucuz doyum yerlerinden biri olduğundan mıdır, nedir, memuru, işçisi, esnafı, boşta gezeni bu salona uğrar, aç olan karınlarını sıralı sırasız doyurmaya çalışırlardı. Hava sıcaktı. Tavanda elektrik gücüyle dönen pervaneler, herhalde yalnızca yukarının sıcaklığı üzerinde etkili oluyor, arada bir serin havayı aşağılara bırakıyordu. O zaman, havanın hareketli girdabına yakalanan sinekler, masaların üzerine düşüyor, tabağa, bıçağa veya çatala konuyorlar. İçeriyi dolduranlar, bu sevimsiz durumdan memnun olmasalar bile, küçük yaratıklarla başa çıkmak için herhangi bir şey yapmıyorlardı.
      Tezgâhın başında kısa boylu, şişman, sol yanağında siyah bir beni olan gençten birisi durmaksızın çalışıyor, verilen siparişleri yetiştirmeye uğraşıyordu. Arada bir yanındaki yardımcısına sesleniyordu:
      - Hamur kes! Yumurta ver! Kıymanın içine biraz daha maydanoz koy!
      Yardımcı, denilenleri sırasıyla yapıyor, hamur kesiyor, yumurta çırpıyor, kıymaya konulacak katkıları hazırlıyor. Bu arada her ikisi de vıcık vıcık terliyor. Fırının alev kusan kapağı açılıp kapandıkça, aç midelerin guruldamasına sebep oluyor, bizimkilerin de çekmek zorunda oldukları azaplarını artırıyor. Usta, kesilen hamurları açıyor, mermer tezgâhta şap şup dövüyor, biraz kıymadan alıyor, üzerine yumurta gezdiriyor, alev kusan fırının ağzından içeriye bırakıyor. Yardımcı, ustanın hiçbir hareketini kaçırmıyor. Arada ayakçılar dolaşıyor, boşalan masaları temizliyor, yeni gelenlerden arzularını soruyorlardı.
      Seslendim.
      - Ayran! dedim.
      - Hay hay! dediler.
      Getirilen ayrana bir çimdik tuz attım, içtim. Duyduğum sıcaklık diner gibi oldu. Sıra beklemenin verdiği sancıdan, az da olsa uzaklaştım. Bana servis yapılabilmesi için, önümdeki bir iki kişiyi daha beklemem gerekiyordu. Vakit geçirebilmek amacıyla dışarıya bakıyordum. Dışarıdan “albeni”si olan vitrin, pek de öyle değildi. Ayakçı, dışarıya çıkıyor, müşteri çağırıyor, elindeki kirli, nemli bezle vitrinin ön kısmını parlatıyordu.
      Duvarda resimler, takvimler… Türlü çeşitli. Neden hoşlanıyorsan, ona bakabilirisin. “Karpuz”, sahici gibi. Üstelik serin. “Kirazlar, elmalar”, bir içim su. Ya renk renk, boy boy ülke resimleri? Hepsi güzel, her şey yerli yerinde. Ama şu beklemek olmasa…
      Fırın kapağı yeniden açıldı. Kızaran pideler çıkarıldı, doğrandı, yağlandı. Damağımda açlığın verdiği lezzet. Utanmasam, yanımdaki arkadaşın tabağına uzanacağım.
      Yeniden:
      - Ayran! dedim.
      Getirdiler.
      Sineklerde bir bayram. Alttan üstten geldiler, sağa sola kondular. Ayakçılardan biri kolonya sıktı. Sinekler, bu defa tavana doğru hücuma geçti.
      Tam bu sırada, iri kıyım, sırtı yelekli, sakalı biraz uzamış, esmer tenli, üstü başı yer yer beyaz lekeciklerle dolu birisi, kapıda gözüktü. Geldi, karşımdaki masada boşalan yere oturdu.
      Ayakçı sordu:
      - Tek? Bir buçuk? Çift?
      - Çift! Acılı olsun. Ayran da isterim.
      Tezgâhı döven usta, başını salladı. Yüzünü kararttı. Yukarıya seslendi.
      - Hamur gönder!
      - Tamam, usta!
      Telefonun zili çaldı. Yardımcı ahizeyi aldı, uzatabildiğince ustasına uzattı. Olmadı.
      Usta, telefona koştu. Konuştu.
      - Tamam, beyim! Hay, hay! Başımızın üstünde yeriniz var! Buyurun! Hemen!
      Ayakçılardan birini çağırdı.
      - Oğlum Ali! dedi. Nezih Beyler gelecek. Derhal bir masa boşalt. Hemen servis yap. Elini çabuk tut, olur mu?
      - Peki usta.
      Ayakçı, denileni yaptı. Masa hazırlandı. Kapıda bir araba durdu. Nezih Bey takımı indiler, hazırlanan masaya geçtiler. Siyaset yasağının kalkmış olmasının verdiği rahatlık içinde, memleketin durumundan konuştular. Yanlarında, yeni kurulan bir partide görevli, eski bir politikacı vardı. Yüksek perdeden o konuşuyor, berikiler dinliyor, biz de ister istemez kulak misafiri oluyorduk.
      Eski politikacı:
      - Maya tuttu, diyordu, tabanımız sağlam. Üstelik başka bir paşaya karşılık, paşamızı çıkardık. Göreceksiniz, ilk seçimde iktidarız.
      Hemen hepsi, nezaketen de olsa, onu doğruladılar. Yalnız eski ilçe başkanı Nezih Bey, merakını yenmek için olmalı, sordu:
      - İlçe teşkilatlanmasına hemen geçecek misiniz?
       Eski politikacı, “anladım” dercesine Nezih Bey’e baktı. Gülen gözleriyle ona işaretini verdi.
      - Derhal! Tabanımız hazır, dedik ya!
      Çatal, bıçak, bardak, tabak sesleri duyuldu. Nihayet benim pidem önüme kondu. Yemeğe başladım. Yeniden:
      - Ayran! dedim.
      Aldıran olmadı. Çünkü ayakçılar, Nezih Bey takımına hizmette yarışıyorlar.
      Karşı masada oturan, sıvacı veya boyacı olan, çift acılı pide ısmarlayan iri kıyım adam, sabırsızlandı.
      - Usta! dedi. Benimkiler ne oldu? Aman bakıver, yanmasınlar!
      Usta, bıyık altından güldü.
      - Patlamadın ya? Acelen ne?
      - Acelemiz yok.
      - Yok-muş!
      - Yok, ya!
      - Yok da niye dırlanıyorsun?
      - Sıra çiğniyorsunuz. Biz, efendilerden önce geldik, isteğimizi söyledik. Boyuna bekliyoruz. Az daha beklersek, açlık başımıza vuracak, iskelet olacağız.
      - Sabret!
      - Niye?
      - Seninki yolda. Hem, sabrın sonu selamettir.
      Nezih Bey, yeni ilçe başkanlığını çantada keklik saydığından olacak, ayakçılardan papyonlu olanına seslendi.
      - Oğlum! Şu radyonun düğmesini çevirsene, dedi, neşeli bir şey vardır, dinleyelim.
      Radyoda bir iki neşeli türkü. Nezih Bey takımı hareketlendi. Bazıları masa kenarına elleriyle vurarak, türkücüye tempo tuttular. Az sonra türküler bitti. Sözlü reklâmların ardından, ara haberleri okunmaya başladı. Ben, öteden beri haberlere dikkat kesilirim. Kağıt peçeteyle elimin, ağzımın, bıyıklarımın yağını sildim. İrkildim.
      Spiker, heyecanlı bir sesle:
      - … karar gereğince, diyordu, feşmekân parti kapatıldı. Falan filancalar falan yerde ikâmete tabi tutulacak. Ayrıntılı bilgileri daha sonraki ana haber bültenimizde dinleyebilirsiniz.
      Derhal Nezih Bey takımına baktım. Sus pus olmuştular. Kimi ezik, kimi öfke dolu bir görünüşe bürünerek, apansızın geliveren acı haberi dinlediler. Hepsinin boğazında lokmaları düğümlendi. Eski politikacı kızardı, sarardı.
      - Hemen kalkalım, dedi. Ankara’yı aramalıyım.
      Kalkmak için hazırlandılar. Ayakçılarda bir telaş. Sanki elleri ayaklarına dolaşıyor. Bu yüzden olmalı, hizmet yarışını aniden bırakır gibi oldular.
      Birisi;
      - Durulacak zaman değil! dedi.
      Nezih Bey, kırık bir tonla ustaya seslendi.
      - Hesabı yazıhaneme gönder!
      - Baş üstüne!
      - Güle güle beyim.
      - Güle güle efendim!
      Fırın kapağı açıldı, bir yanık kokusu duyuldu. Usta, kim bilir hangi umudun peşinde koşuyor… Yanık, çift acılı pideyi kendisi doğradı, bıçak dururken, kaşıkla yağladı. İri kıyım adamın önüne koydu.
      İri kıyım adam, gürledi.
      - İstemem, kaldır! dedi. Gidi yontulmadıklar. Sizde bu terbiyesizlikler varken, daha çok sıra çiğner, hatırlılara arka çıkar, pideyi yakarsınız. Yalnız pideyi mi? Keşke öyle olsa! Namınızı da, onları da, şunları da, beni de. Al, kaldır! Zaten açlığım da geçti. Hesap lütfen!
      27 Temmuz 1983

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Söke Ekspres Yıl: 45 Sayı: 13603 26 Temmuz 2007 Perşembe

SANCILI İNANÇ * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-09-30T15:31:00.002+03:00

      Güç belâ bulduğu dağlı işçileri erkenden alan Nevzat, traktörünü çalıştırdı. Gaza bastı. Şehir çıkışındaki bol kumlu ova yoluna saptı.
      - Ya Allah! Bismillâh! dedi.
      Bir iki gün daha gecikse, yabancı otlar umudunu bağladığı pamuğunu boğacak, bütün emekleri yabana gidecekti. Şimdi, işçi bulmanın sevincini yaşıyordu. Endişeleri dağılmış, keyfine diyecek yoktu.
      Emektâr traktör parlaya harlaya, oflaya poflaya kumlu yolda ilerliyor, arada bir, bazı traktörleri de geçip gidiyordu. Böyle davranan Nevzat’ın amacı, paşaya kelle götürmek değil, önde gidenlerin savurduğu kumdan, toz bulutundan kurtulmaktı.
      Az sonra, henüz yeni doğan güneş, iki mızrak boyu yükselince, tarlaya vardılar. İşçiler, çapa kapma telâşına düştüler. Sanki hepsi; “Alet işler, el öğünür!” anlayışını paylaşıyorlardı. Birkaç işçi kendilerince kötü gördükleri çapaların paylarına düşmesinden küser gibi oldular, mırın kırın ettiler.
      Nevzat, çipil gözlerini ovuşturdu.
      - Keskin değilse üzülmeyin! Törpümüz var. Bileriz.
      - Keskinliğine diyeceğimiz yok. Sapı güzel değil be anam.
      - Hallederiz. Söğüt ağaçlarını görmüyor musunuz?
      - Görüyoruz. Görüyoruz ya, taze sap, çapayı ağırlaştırır. Ağırlaşan çapa, işin yol yordamınca yapılmasını önler.
      Dayıbaşı Veli:
      - Bu kadar gevezelik yeter. Haydi iş başına! dedi.
      Aralarında üç beş ayva tüylü delikanlının da yer aldığı kadın işçiler, birer sıra tutup işbaşı yaptılar.
      Nevzat, ilerdeki söğütlere gitti. Taze, uzun dallardan koparabildiği kadar aldı, geldi. İşçilerden kalan bir çapayı gördü. Sınırdaki uzamış piyanlardan kesti. Yüklendi, römorkun yanına döndü. Yukarıdaki su bidonunu aşağıya itti. Çapa sapanın desteğiyle dolu su bidonunu, römorkun gölgesine yerleştirdi. Söğüt dallarıyla piyanları da, bidonun sağına soluna koydu. Böylece biraz sonra, ortalığı alev alev yakacak olan güneş ışıklarından, onların kavurucu etkisinden bidondaki suyu korumak, serin tutmak istiyordu.
      İşini bitirdi. Alnında biriken terleri kuruladı. Şapkasını çıkardı. Buğu tutan gözlük camlarını sildi. İşçilerin yanına gitmeye sıkılıyordu. Aslında aynı sıkıntıyı, işçiler de, patron dedikleri tarla sahipleri yanlarına gelince duyarlardı. İşçinin elindeki çapa ağırlaşır, belinin tam ortasında yakıcı bir sızıdır başlardı. İş, çabuklaşacağına yavaşlardı.
      Nevzat, uzaktan dayıbaşıya seslendi.
      - Veli! Az gelsene.
      Patronu duyan Veli, alımlı çalımlı, iri yapılı, güzelce bir kıza yaklaştı, ona bir şeyler söyledi. Döndü. Nevzat’ın yanına geldi. Sordu.
      - Ne var, ağa?
      - Yok bir şey!
      - Eee, niye çağırdın?
      - Kalçık’a, kahveye gidelim, diyecektim.
      - Demin, ameleyle onu konuştuk. Ben de Söke’ye gideceğim. Biraz işim var da, halledeyim.
      - Olur. Lâkin bir çayımı içersin değil mi?
      - İçerim elbet.
      - Haydi öyleyse, gidelim!
      - Gidelim!
      Traktörü çalıştırdılar, yola çıktılar. İşçilerden birkaçı, gidenlerin arkasından baktılar. Sonra var güçleriyle işlerine koyuldular. Doğrusu, çalışkan adamdılar.
      Veli’yi yolcu eden Nevzat, kahvenin içine girdi.
      Dışarısı ısınmış, çelimsiz ağaçların gölgesi kısalmış, oturulacak, serinlenilecek alan daralmıştı. İşi gücü olmayanlardan birkaç kişi, bir masaya kurulmuşlar, domino oynuyorlardı. Hemen hiç kimse konuşmuyor, masanın sert tahtasına vuran domino taşlarının sesi duyuluyordu. Nevzat’ı gördüler, yanlarına buyur ettiler.
      Nevzat;
      - Siz dalganıza bakın. Keyfinizi bozmayın! dedi.
      Açık pencere kenarındaki bir masaya oturdu. Tarihleri eskice olan gazeteleri karıştırmaya başladı. Rüzgâr arada sırada kesik kesik esiyor, açık pencereden içeriye serinlik veriyordu. Nevzat, bütün eski gazetelerin yanında, yeni gelen günlük gazeteyi ve “Ziraat Postası”nı da okudu, bitirdi. Üst üste içtiği çayın dozunu kaçırdığından olacak, dili paslaştı, midesi ekşidi.
      Epey zaman sonra Veli, çıktı, geldi. Az oturdular. Konuştular. İşçilerin yanına döndüler.
      Nevzat sevinçliydi. Yapılan işten memnun kalmıştı. Nerdeyse tarla bitiyor, ottan kurtulan pamuklar, daha bir güzel görünüyorlardı. İşçiler, üçer beşer salıntı başlarını tutmuşlar, yalnız işi yavaşlatır gibi olmuşlardı. Arada bir, uzaktan da olsa, birbirlerine karşı lâf atıyorlar, acı sözler söylüyorlardı.
      Veli:
      - Bir uygunsuzluk görüyorum, dedi. Gidip şunlara bir bakayım. Bölüşemedikleri nedir, anlayayım.
      Dayıbaşı işçilerden yana gitti. Nevzat, römorkun gölgelice tarafına geçti. Sırtını lastik tekerleğe dayadı. Uzaktan, olacakları seyre koyuldu.
      Bir kadın işçi, eli belinde, vekil kıza çıkıştı.
      - Utanmaz, arlanmaz seni. Parmak kadar boyunla, beni hırsız olmakla suçluyorsun ha?
      - Demem, o değil! Gördün mü diye sorduk?
      - Niçin yekten gelip bana soruyorsun da, ötekilere sormuyorsun?
      - Soracağım! Hepsine, herkese soracağım.
      Veli:
      - Hop, hop! Ağır ol bakalım. Neyi soracaksın? dedi.
      - Saatimi çaldılar.
      - Çaldılar mı? Nasıl? Kim?
      - Kim olacak? İşte bunlar.
      - Hele anlat bakalım. Bu iş, nasıl oldu?
      - Öğle paydosunda, ulu karaağacın altına çekildik. Yeyip içtik. Hava sıcak mı, sıcak! Ama karaağacın altı serin. Dallarında bir hışıltı türkü okur, ninni söyler gibi. Uyku, yakamı bırakmadı. Gözkapaklarım ağırlaştı. Bıraksalar, ayakta uyuyup kalacağım. Uzanayım, az kestireyim dedim. Kolumu yastık yaptım. Saatimi çıkarıp yanı başıma koydum. Kalkınca ne göreyim? Saatim uçmuş, yok olmuş.
      - Ya, demek öyle ha?
      - Bir de beni dinle, Veli!
      - Anlat.
      - Bu utanmaz, yekten geldi. Seni hırsız, seni dedi. Ver saatimi. Yok anam, yok işte! Hem, onun saatini niçin alacakmışım? Yalnız, parlaması, üstüme gelmesi gücüme gitti. Üzüldüm doğrusu.
      Veli sıkıştığını, iki derede bir arada kaldığını anladı. Keskin gözlerini iri iri açtı. İşçilerin hemen hepsini taradı. Sağa sola, öne arkaya döndü. Şüphelendiklerine seslendi.
      - Hırsız! Sen çalmışsındır! Ver saati.
      Daralan zaman Nevzat’ın içini kemiriyordu. İşçiler, işi yavaşlatmış, öylece dikelip duruyorlardı. Bir sevimsiz durum olmalıydı. Nevzat işi anlamak, problemi çözmek istedi. Kalktı, işçilerin yanına gitti. İşçilerden bazıları onu görünce, çapaya davrandılar. Kendilerini işe verir göründüler. Yine de göz ucuyla, olanı biteni seyrediyorlardı.
      Nevzat:
      - Hayrola Veli? dedi. Bir yaramazlık mı var?
      - Yok ağam! Sen, bizim işimize karışma. Öte dur!
      - Olur! Korkarım, iş yarım kalacak.
      - Kalmaz!
      - Beni yanlış anlama. İşinizden memnunum. Ama bir sevimsiz durum var gibime geliyor. Onu anlamak, öğrenmek istiyorum. Arkamdan konuşulmasını istemem. Her şeyin bir kolaylığı vardır. Söyleyin, meselenizi çözelim. Çalmak malmak gibi sözler duydum. Kim, kimin malını çalar canım?
      - Şunun saatini çalmışlar.
      - Çalmışlar mı? Benim işçilerimden böyle bir şeyi yapacak yoktur.
      - Sen ne bilirsin? Çalar bunlar.
      - Ne demek çalar?
      - Beri bak Nevzat. Bize ne derler?
      - Ne diyecekler, canım? Veli, diyorlar işte.
      - Onu demek istemiyorum. Namımız nedir?
      - Çürükbacakların Veli.
      - Hayır, hayır! İşi ters anlıyorsun.
      - Ters anladığımız yok! Alt tarafı bir saat, değil mi? Al şu parayı. Yeni bir saat al, ver sahibine.
      - Bizim işimize karışma Nevzat. Biraz önce de söyledim. Çekil, öte dur! Yoksa, öfkemi senden çıkarırım.
      - Çıkar! Yalnız, çalmak malmak neymiş? Bırakın böyle şeyleri, işinize bakın. İşimizi bitirelim, çekip gidelim.
      - İşini uçlandırırız. Onun için meraklanma. Çalar bunlar, dedik ya, çalar bunlar.
      - Belki düşürmüş, bir yerde unutmuştur. Çaldıklarını nerden biliyorsun?
      - Bize Çepni derler, Nevzat! Çepni demek, nereye varır, bilir misin?
      - Nereye varacak? Yörük değil misiniz?
      - Kafamı kızdırıyorsun. Ne yörüğü? Hangi Yörük? Çepni demek, hırsız demektir. Arkadaş, hepsi hırsız bunların! Biz de Çepni olduğumuz için çalarız.
      - Geç! Öyle şey olur mu? gel, şöyle gidelim.
      Veli, daha birkaç kişiyi sıkarladı. Aradığını bulamadı. Bir kurnazlık düşündü. Nevzat’ın çağrısına uydu. İşçilerin yanından ayrıldı. Yolda:
      - Ben, bu işi çözerim be Nevzat! dedi.
      - Nasıl çözersin?
      - Az sonra görürsün. Bizimkiler hocadan, hacıdan, muskadan korkarlar. Onlara öyle bir oyun oynayacağım ki, aklın duracak. Hırsızı nasıl bulduğuma şaşacaksın.
      Bu tatsız durum, işi yavaşlattıysa da sonunda o da bitti. Bazı işçiler neşeli, bazıları üzgün, kırgın, ellerinde çapaları, çıkınlarını aldılar, römorka bindiler.
      Veli, traktörünü çalıştırmış, hazır bekleyen Nevzat’a seslendi.
      - Traktörü, römorktan ayır.
      - Niçin?
      - Şimdi anlarsın.
      Römorku dolduran işçiler şaşırdı. Veli, onlara döndü, söylendi.
      - İnin aşağı, edepsizler! Kasabaya yayan dönün de, dünyanın kaç bucak olduğunu anlayın. Daha ne bekliyor, sallanıp duruyorsunuz? Haydi, çabuk olun.
      İşçilerden bazıları nazlandılar. Ayağına çabuk olanlar, söyleneni hemen yaptılar. Nevzat, traktörünü römorktan ayırdı. Veli, hareket halindeki traktörün arka çamurluklarını tuttu, yukarıya çıktı. Sesini yükseltti:
      - Çabuk ol, Nevzat! dedi. Beni, Çerkezköy Hocası’na yetiştir. Bunların sidikliğini bağlatayım da, görsünler!
      İşçilerin hepsi, yüksek sesle yapılan bu tehdidi duydular. Önce aldırmadılar. Nevzat’la veli, yanlarından ayrılınca, saati çalmakla suçlanan kadın irkildi. Yere eğilir gibi yaptı. Koynundan saati çıkardı, doğruldu. Gidenlerin ardından, sesini onlara duyurmak için, var gücüyle:
      - Veli! işte saat! Düşürmüş kahpe! İşte bak, buldum! Diye bağırıyor, elindeki saati sallıyordu.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

FIRSATIN UCU * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-08-07T07:15:00.003+03:00

      İçimde bir sıkıntı. Aklımda türlü düşünceler. Kararsızım. Elimdeki tüfek, öldürmekten başka ne işe yarar? Öldürmek, fakat kimi? Başımızdakilere göre, karşıda yer alan, bize “düşman” olanları, gözümüzü kırpmadan öldürmek gerekiyormuş.
      Tüfeğimi doldurdum, sipere yerleştim. Güneşin doğmasını, etrafı aydınlatmasını bekliyordum. Uzun bir bekleyiş anını yaşadım. Bugün, nedense güneş, bir türlü doğmak bilmiyor. O da, bir şeyin sancısını mı çekiyor, ne? Etrafta ne bir ağaç, ne bir çiçek! Her taraf kum tepecikleriyle dolu. Her tepe, insan yutan bir tuzak, bir bomba! Tepelerin sayısınca çoğalan tehlikeler.
      Daha dün cephe gerisindeydim. Savaşın çok uzağında bulunuyor, “öldürmek” kelimesinin büyülü, fakat insanı iliklerine kadar donduran etkisinin farkında olmadan, kendi hayatımı yaşıyordum.
      “Kendi hayatım!”
      İtilip kakılmalarla geçen hayatım. Elimden, bir kararname ile alınan toprağımın tapusu. Dairede uzayan, uzatılan işlerim. Anadilimi konuşmamam için zorlanışım. Bir gece, yıldızların pırıl pırıl aydınlattığı bir çöl gecesinde, apansızın basılan dostlarımın evleri. Bağırışlar, çağırışlar! Bir bilinmeze doğru götürülen dostlarım. Darağaçlarında söndürülen hayatlar. Sıkıldım.
      - Aman, dedim, bütün bunlardan bana ne?
      Belli belirsiz sesler! Kum tepeciklerini yalayan, milyonlarca zerrecikten oluşan kum bulutları, rüzgârla oynaşıyor. Bir kızılca kıyamet kopar oynaşmanın sonunda. Çöl fırtınası kalın bir perde olur, her şeyi altında örter, yutar. Adamın dili, damağı kurur. Ciğerlerine köz köz kumlar dökülür. Adam, tatlı can kaygısına düşer.
      Motorlu araçlar, tanklar homurdanmaya başladı. Siperlerde kımıl kımıl insanlar. Hepsinin gözleri; gez ile arpacıkta. Elleri, soğuk demirlerin tetik sıcaklığında ısınıyor. Nefesler tutulmuş, hepimiz baştan ayağa dikkat kesilmişiz. Kulağımız kirişte, verilecek emri bekliyoruz.
      - Haydi aslanlarım, hücum!
      Bu ses, beni aldı, götürdü. Kuvvetle gerilmiş bir yaydaki ok çevikliğiyle, siperimden çıktım.
      Koştum, koştum!
      Artık ne tarrakaları, ne bomba seslerini duyuyordum. Zaman zaman kum bulutu açılıyor, örttüğü düşmanı ortaya çıkarıyordu. Böyle zamanlarda iş tüfeğime düşüyor, bana, yalnızca tetiğe dokunmak kalıyordu. Tetik düştükçe duyduğum, “Allah!” seslerinden irkilir oldum. Bu düşman ne menem şeydi ki, “Allah!” demeden yapamıyordu? Ben de Allah’a inanıyordum. Yüreğimde bir sancı, beynimde acabalar küme küme!
      Dilim damağım kurudu. Neredeyse burun deliklerim tıkanacak. Ter ve kum geniş anlımda birikti, kaşlarımı ağırlaştırdı. Sendeler gibi oldum, tökezlendim. Yere kapaklanmamla, ayaküstü kalkmam bir oldu. Mataramdaki suyu hatırlamıştım. Çabucak mataramın bağını çözdüm. Tıpasını açtım, ağzıma götürdüm. Sıcak su, dilimi kavurdu, boğazımı yaktı. Ama yine de serinler gibi oldum.
      Karşımda bir karaltı belirdi. Kum bulutunda zaman zaman parlayan süngüler. Düşmanla burun burunaydım. Karaltı yaklaştı, tam karşımda durdu. Eli yüzü çamur içindeydi. Nedense bu defa elim, soğuk demirin sıcak tetiğine varmıyordu.
      Birdenbire estim, yağdım.
      - Su ister misin, su?
      - He, he! dedi karaltı. Gözleri mataramda, tüfeğini yere bıraktı.
      Mataramı uzattım. Aldı, bekletmedi, dudaklarına götürdü. Mataramdaki suyu sömürdü. Boşalan matarayı fırlatıp attı. Tüfeğini almak için eğildi.
      - Davranma! dedim.
      Bir zaman öyle kaldı. Ne yapacağını şaşırmıştı. Sonra doğruldu. Alnında biriken terleri sildi. Sordu:
      - Kardaş, görürüm Türkçe danışırsın! Türk müsün sen?
      - Belli, Türk’üm!
      - Ben de, Azeri’yem, Türk’üm.
      Bu defa şaşıran ben oldum. Beynimde, düşman kavramını yüklenmiş olan kervanların geçidi başladı. Düşman? Azeri! Öldürmek! Kimi? Türk’ü!.. Niçin? Tapusunu bile elimizden zorla aldıkları toprağımızda gözleri olduğu için!
      Azeri düşmanım tedirgin! Gözlerimi hiçbir hareketinden ayırmıyorum. Kıvılcım kıvılcım bomba şimşekleri çakıp sönüyor. Savaş olanca hızıyla sürüyor. Düşmanım titriyor. Korkudan m? Sanmam.
      - Sen, dedim, benim esirimsin!
      - He valla, öyle!
      - Sakın ola ki tüfeğine dokunma, yakarım.
      - Kimi? Beni mi?
      - Elbette!
      - Öyle ya… Yak beni. Yanan bir mum kimi söndür hayatımı. Düşmanlarımız bayram etsin. Sevinsin, gururlansın.
      - Düşmanlarımız mı? Güleyim bari. Bizim, ikimizin düşmanı yok. Fakat düşmanım, esirim sensin.
      Tüfeğini aldım, boşalttım. Kaldırıp kum tepeciğinin öte yanına fırlattım. Bütün bunlara rağmen esirimin titremesinin kesildiğini gördüm. Üstelik dili de açıldı. Benim adıma sağını, solunu, koynunu, kuşağını yokladı.
      - Görüyorsun ya, dedi, öldürücü hiçbir aletim yok. Yalnız, yüreğimde bir yangındır başladı. Bu yangın, esirliğimin verdiği korkudan doğmuyor. Biz, ne vahşi kasapmışız ki, birbirimizi boğazlamaya doymuyoruz? Hatta bundan büyük zevk duyuyor, davul zurna eşliğinde zafer şölenleri düzenliyor, düğün bayram etmeğe başlıyoruz. Halbuki…
      - Halbuki?
      - Şu anda ateş çemberine sürülenleri düşünüyorum. Sanıyorum. Yok, sandığım falan yok! Adım gibi biliyorum. Başımızdakiler akreplerin intiharını örnek almışlar, Türk’ü Türk’e kırdırıyorlar. Özü, dili, inancı bir olanlar, birbirlerini yok ede ede, intihar ediyorlar.
      Konuştukça etkiledi beni. Elimdeki tüfeğin fiyakası bozulur gibi oldu. Bu, ölüm sözü gibi soğuk aletten kurtulmak için düşünmeye başladım. Düşmanım, konuşmasını sürdürdü.
      - Bu durum kötü, çok kötü. Bir şeyler yapmalı, bir çıkış yolu bulmalı.
      - Çıkış yolu mu? Nasıl?
      - Bizi yaşamaya, hürriyete götüren.
      Hürriyet! Biz hür değil miydik? Bütün dünya, büyüklerimiz, hatta komşularımız öyle demiyorlar mıydı? Dört yanımızdan bizi sarıp kuşatan hürriyeti, doya doya yaşamıyor muyduk? Demek ki düşmanımın bunlardan şikâyeti vardı. O, ülkesinde rahat değildi. Devamlı homurdayan ülkesi onun huzurunu kaçırmış olmalıydı. Ya benim?
      - Türkiye’yi dedi, duyup bilmişliğin var mıdır?
      - Elbette!
      - Ne dersin? El ele verip, dost olalım. Oraya gidişin çaresini bulalım.
      - Ama onlar? Onlar, bize karşı sessiz bir duvar gibi duruyorlar. Aylardır savaşıyoruz. Sana göre, akrepler gibi intihar ediyoruz. Türkiye susuyor, aldırmıyor. Benim gönlüm kırgın.
      - Benim de öyle! Fakat onlar, bizim meselemizi bilmiyorlar. İşte fırsatın ucu elimizde. Ben, kaçırmayalım, oraya gidelim derim. Onlara bizi anlatalım; seni, beni, özümüzü. Bilseler, sessiz kalmazlar ya?
      - Sağır mı bunlar?
      - Görüyorum. Gönlünün kırıklığı seni büyük bir öfke denizinde yüzdürüyor. Düşündün mü, acaba kabahat bizde de yok mu? Biz, özümüzü onlara duyurduk mu? Varlığımızın işaretini verdik mi? Bir kutup yıldızı gibi onların dünyasında çakıp söndük mü? Hayır! İşte fırsat elimizde. Sınıra çok yakınız. Bırak tüfeğini. Varıp gidelim. Onlara bizi anlatalım. Ben, onlara inanıyorum. Bizim intiharımızı ancak onlar durdurabilir. Bunu biliyorum. Bak, ıslık ıslık kurşun sesleri duyulmaz oldu. Tarrakalar sustu. Zaman daraldı. Fırsat ipinin ucu elimizden çıkacak. Haydi!..
      Son kelimenin büyüsüne kaptırdım kendimi.
      Düşmanıma;
      - Ver elini, haydi! dedim.
      Sınırın ötesine ulaşmak için bir yola düştük.
      Olanca gücümüzle, kan ter içinde kaldık.
      Koştukça, koştuk!
      Mart 1982
      Oyhan Hasan Bıldırki

TEK BAŞIMA, KİMSESİZİM * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-07-22T17:13:00.000+03:00

TEK BAŞIMA, KİMSESİZİM * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

     - “Şükür, seni buldum!” dedi babam.
     - “Şükür.”
     Baktım, iki gözünde sıralı gözyaşları. Hüzünlendim…
     Sarıldık. Babam titriyordu. Hasret denilen şeyin resmini, belki de ilk defa karşımda görüyordum. Babama destek olmasam, düşecek gibiydi. Yorgun oluşuna verdim bunu. Sonra sonra anladım, heyecandanmış.
     - “Ablanın daveti üzerine gelmiştim Almanya’ya. Onu gördüm, seni de göreyim istedim.”
     - “Sağ ol baba!” dedim. “Ablam senden söz etmişti bana. Beni özlediğini de eklemişti.”
     Babamı, ilktir şapkasız görüyordum. Kar beyazına dönmüş saçlarını, düzenli bir biçimde, arkaya doğru taramıştı. Üstelik bıyıklarını da kestirmişti. Yalnızca biraz yaşlanmıştı, o kadar.
     Berlin Garı, çok gürültülü bugün. İstasyona girip çıkan trenler, sayısız peronlar, gacır gucur gıcırdayan raylar, çeşitli dillerden canım sesler… Duyulur duyulmaz yükselen, yükseldikçe kaybolan sesler…
     - “Gelmekle çok iyi ettin, baba. Bana ülkemin sıcaklığını getirdin. Karnın aç mı? Yorgun musun?”
     - “Aç değilim kızım, biraz yorgunum!”
     Uzun yıllar yürüttüğü mesleğinin verdiği yıpranmışlık, gelip ellerinde toplanmıştı sanki. Elleri kütleşmişti. Ya kalbi? İncelmese, titremese, yufkaya dönmese; gelip beni bulmazdı babam. Ya da başka bir niyetle gelirdi, boynuma sarılmazdı.
     - “Şurada bir kahve var. Hem de Türk kahvesi… Kahveyi sevdiğini unutmadım.”
     - “Nerde?”
     - “İşte bak, hemen şurda.”
     - “Gidelim!”
     Yürüdük. Gürültüler kurşundu sanki. Konuşmadan yürüdük. Boyum, babamın boyunu çoktan geçmişti. Duyduğumuz sesler arasına, Türkçe’min kokusu da düşmeye başlamıştı.
     - “Sanki Türkiye’deyiz kızım!” dedi babam.
     - “Öyle!”
     Kahveye gelmiştik… Baş başa görüşebileceğimiz ve şehrin manzarasını da kesmeyen bir köşeye oturduk. Babam anlattıkça anlattı. Ben dinledim… “Ya öyle mi? Demek öyle ha? Nasıl?” gibi cümlelerle bu konuşmaya katıldığımı gösterdim ona. Bir ara dalmışım.
     Zaman engel mi tanıyor? Nasılını bilmem, sana uçmuşum… Yüreğimde senli düşüncelerimin yağmuru var. Ne olurdu sanki, karşıladığım sen olsaydın şimdi… Ne olurdu sanki?
     Boşuna bakındım, boşuna bekledim, heyecanlandım. Sen yoktun…
     Babam konuştukça kâh coştum, kâh ağladım. O anlattıkça, aydınlandığım kadar aydınlandım. Onu da aydınlattım.
     Yeniden kahveler söylendi, geçip gittiğini sandığımız anılarımız tazelendi. Bazıları göz bebeklerimde gülücük oldu, ışıdı. Fakat çokları yüreğimde taşlaştı sanki. Hele şairimle ilgili olanları? Hele onlar, hele onlar?.. Gözlerimde tüten özlemlerimin yanında, nefretlerim de ayaklandı.
     - “Sen gelip de beni karşılamasan, seni asla bulamazdım Nuran. İyi ki gelip beni buldun canım. Yoksa bu koca şehir, her şeyine yabancı olduğum bu koca şehir, beni yutardı.”
     - “Yok, istedikten sonra, yutulmazsın baba. Beni düşünsene, tek başıma, hiçbir dayanağım da yokken, çıkıp geldim buraya. Gördüğün gibi karşındayım şimdi. Demem o ki, Berlin beni yutamadı baba. Geldiğim gibi, dipdiri ayaktayım.”
     - “Kaç yıl oldu Nuran?”
     - “Beş yıl…”
     - “O kadar oldu mu?”
     - “Yıl dediğin ne ki baba? Henüz kanatlanmış kuşlar gibi uçup gidiyor ve nasıl geçtiğini asla anlamıyorsun.”
     - “Bilmem!”
     - “Evlendiğini duydum.”
     - “Anan ölünce, ne yapabilirdim ki?.. Yalnız kaldım. Ne ablan, ne sen vardın. Ağabeylerine gelince… Sanki onlar düşmanım. İki çift sıcak sözlerine hasret kaldım.”
     - “Ah baba bilsen, ben nelerin hasretini çekiyorum?.. Bunları sana, evde anlatırım.”
     - “Ben hemen dönerim sanmıştım…”
     - “Olur mu baba? Sevdiklerimin başında geldiğini unutma.”
     Babamın gözlerinde gülücükler… Fakat bu gülücükler, nedense gözyaşı olup akmak istiyor sanki. Bu yüzden olacak, arada bir avuçlarıyla iki gözünü yokladı durdu.
     Oysa ben, ben?.. Yıllar var ki ağlayamıyorum. Göz pınarlarım kurudu sanki. Elin gurbetine ilk düştüğüm gün, çaresizdim. Birdenbire yabancı akşamlarda buluverdim kendimi. Güneşi ve dolunayı, bildiklerime benzemeyen bir ülkedeydim. Yaşamak için direnmeli, unutmak istediklerimi de unutmalıydım. Aradığım mutluluğu belki böylece bulur, en çok sevdikleri tarafından hırpalanmış olan yüreğimi, soğuturdum. Soğuturdum ya, seni asla affetmezdim. Seni asla… Bu gurbetimin sebebi, sensin!
     - “Haydi kalk, bize gidiyoruz. Elke diye bir Alman arkadaşımla birlikte kalıyorum. Yıllardır bana destek oldu o. Aramızda çıkarsız dostluk köprüleri oluştu. Şimdi kendisi işte. Geleceğini biliyor ve mutlaka seninle de görüşmek istiyordu baba.”
     - “Elke?”
     - “Evet öyle. Elke.”
     Eve, sığınağıma geldik. Düzenli yaşamaktan hoşlanırım. Baktım, odada savruk birkaç eşya vardı. Toparladım, yerlerine yerleştirdim.
     - “Yorgunsundur. İstersen uzan baba!”
     - “Yorgun değilim. Seni de özlemiştim Nuran.”
     - “Bilemem.”
     - “Neden kızım? İnsan evladını özlemez mi?”
     - “Özler özlemesine de… Yüreğime doğanı, söylemekten çekinmem öteden beri. Şimdi yine öyleyim.”
     - “Huy, canın özeti. Nasılsan öyle görünmen lâzım. Bu şekilde yetiştirmiştik biz sizi.”
     - “Peki, öyle değil miyim?”
     - “Öyle olduğun belli. Ama gözlerinde hüzünlerinin izi var. Bana öyle geliyor ve bazı şeyleri de seninle açık açık konuşmak istiyorum. Bir kere şunu bil kızım; ben, senin babanım.”
     - “Biliyorum!”
     - “Bildiğin ne? Gözlerindeki hüzün izleri mi, baban oluşum mu?”
     - “Her ikisi de.”
     - “Önce o sarışın çocuk vardı ya, bizim ordan sık sık geçerdi. Şair miydi ne?”
     - “Tanımıyorum.”
     - “Nuran, gözlerime bak ve doğruyu söyle. Şair burada mı?”
     Demek babam, seni biliyordu. Senden haberi vardı ve gurbet akşamlarına düşme sebebim olduğunu da biliyordu. Nedendir bilmem, ona karşı seni savunmak istedim şimdi.
     - “Hem de şair olduğunu biliyorsun ha?”
     - “Elbette… Bana annen de söylemişti. Bu oğlana dikkat et demişti. Kızının peşinde mi dolaşıyor ne?”
     - “Belli, dikkat etmişsin.”
     - “İşyerimin önünden geçerdi zaman zaman. Üstelik komşu matbaaya da uğrardı sık sık. Orada bir gazete çıkarıyorlardı. Üstelik o şair, güzel şeyler de yazıyordu.”
     - “Yaa?”
     - “Sonradan anladım, anan beni uyardıktan sonra. Meğer o güzel şeyleri sana yazıyormuş Nuran, öyle değil mi?
     - “Cevap vermesem, olur mu?”
     - “Verme. Fakat ben biliyorum ve onun burada olduğunu sanıyorum. Sendeki sevgi ne büyükmüş ki, peşine düşüp buraya gelmişsin.”
     - “Sandığın gibi değil baba. O sarışın çocuk, beni sarsan o sarışın çocuk, burada yok. Ülkesinde, kim bilir hangi dağ başında çalışıyor?”
     - “Demek onun için gelmedin buraya?”
     - “Tastamam öyle. Ama keşke sandığın gibi olsaydı. Mutlu olurdum.”
     - “Peki kızım, niye düştün bu gurbet akşamlarına? Varlığımız, hepimize yeterdi. İşte görüyorsun, ocağımızdan hepiniz uçup gittiniz, bir yabancıyla evlendim ben. Ama bunları geç bir kalem… Asıl öğrenmek istediğimi tekrar soruyorum. Niye düştün bu gurbet akşamlarına?”
     Babama ucundan kıyısından anlatmalıydım. Hoş, hani zamandır da birisine içimi dökmek istiyordum. Bu, babamdan başka kim olabilirdi? Ah zavallı anacığım, şimdi sen de burada olsaydın, ne vardı sanki? Hele sen, sen yanımda olsaydın, çağırdığımda koşup gelseydin, daha başka türlü görseydi babam bizi. Onu hüznümle değil, cıvıl cıvıl yüreklerimizle karşılasaydık… Olmadı, olmadı işte! O rüyâyı, bizim rüyâlarımızı yeni baştan yaşayabilseydik birlikte, ne vardı?
     Soru, kurşun gibi ağırdı. Havada kalmamalıydı.
     - “Beni zorla, istemediğim biriyle evlendirmiştiniz. Unuttun mu?”
     - “Zorla mı? Şimdi ilktir, senden duyuyorum bunu kızım.”
     - “Evet zorla!”
     - “Niye baştan söylemedin bunu bana? Babandan mı çekindin?”
     - “Madem şairin farkındaydınız, niye bir kerecik olsun sormadınız baba? Üstelik cahil de değildim ben. Okutmuştunuz.”
     - “Bak bu dediğine kafam takıldı şimdi.”
     - “Takılsa da boş artık baba. Uçup giden yıllarımı geri getirebilir miyiz?”
     - “Çok güç! Keşke geri getirebilsek, keşke!”
     - “Önemi yok baba!”
     Akşam güneşi, ufukta yaklaştıkça büyüyor. Büyüdükçe turuncunun en güzel tonlarının birini çıkarıp, ötekisini giyiyordu. Karşı dağlarda iri, koyu gölgeler… Güneş ışıklarını tam gören alanlarda, canım aydınlık, sımsıcak. Gökle yerin birleşir gibi olduğu noktalarda, ince, keskin, renkli bir hat halinde uzanan ışık şeraresi…
     - “Bu kaçıncı akşamım böyle? Sensizim…”
     - “Bana bir şey mi dedin kızım?”
     Demedim. Diyemezdim. Beş yıldır havada kalan kim bilir kaçıncı sorulardan biriydi bu.
     Öteden beri hızlı yürümeyi severim. Nedense insan, edindiği huylarını bırakamıyor. Huylar, kişilik aynamız sanki. Tenimize yapışmışlar, canımıza okuyorlar belki. Bazen biz çıkışıyoruz ona; “Huyum kurusun!” diye. İçimdeki ateşi de huy bellemişim. Bu yüzden olacak, babama da uzun dilli davrandım, çıkıştım. Onu kırdığımı biliyorum. Ne yapıp etmeli, babamın gözlerindeki kederi çekip almalıydım.
     Yavaş yürümeye başladım. Elke’yle birlikte kaldığımız ev, oldukça yakındaydı. Sıralısı sırasız, ilgimizi çekse de, çekmese de vitrinlere baktık. Zaman kazanmak istiyordum, babamın gönlünü almak için. Dönüşünde babam, yanında benim hüznümü götürmemeliydi. Kaç yıldır katlandığım bütün hüzünlerim benimle kalmalıydı. Yüreğimde kilitli acılarımı, en yakınım bile olsa, hiç kimseyle paylaşmamalıydım.
     Sen hariç, çok kere böyle yapıyorum, biliyor musun? Geliversen şimdi, seyrettiğim vitrin camlarından birinde, gülen gözlerini görüversem… İnan, sana hiç acımaz, hüznümün tamamını kalbine yüklerdim.
     Cadde önce alacalandı, sonra ansızın gelen ışık seline teslim oldu. İri sesler kesildi, ara sokaklarla birlikte uzayıp giden, ya da birbiriyle kesişen yollar, aydınlandı.
     Caddeyi gören penceremizde ışık yoktu henüz. Demek ki Elke daha gelmemişti. Saatime baktım, eli kulağında vakitlerdeydi. Durmadık, pencerenin altından geçip gittik. Zaman kazanmak istiyordum.
     - “Merhaba Nuran!”
     Elke’nin sesiydi bu!
     - “Nereye böyle? Yanındaki kim?”
     - “Elke, bu babam. Baba, bu arkadaşım Elke!”
     - “Haydi eve dönelim. Baban yorgun görünüyor. Dur bakayım. Senin de gözlerin kızarmış. Fena bir şey mi oldu?”
     - “Yok Elke, kötü bir şey yok! Köşeden bir şeyler alayım diye düşünmüştüm.”
     - “İstemez. Ben bugün Alman ekmeği yaptım. İşe gitmeden de ne lâzımsa yetecek kadar bir şeyler almıştım. Şarap da var, beyaz şarap.”
     Ayaküstü Elke’nin dediklerini babama anlattım. Döndük, eve çıktık.
     Ev dediğime bakmayın. İki genç kızın birçok ihtiyacını karşılayamayan küçücük bir ev. Yaşamak ne kadarına elveriyorsa, o kadarını yaşadığım bu evde, sensiz olduğum zamanlardan kalan izler var. Kaç yıldır hiç sektirmeden, güne gün ekleyerek, değişen mevsimlere göre umutlarımı renklendirerek, bıkıp usanmadan seni çağırdım.
     Ama sen, gelmedin!
     Bu eve, belki de sen yoksun diye bağlandım. Dilime düşenlerin hepsini, yüreğime doğanların tamamını, göz yaşlarımla ıslaya ıslaya, bu evin bütün duvarlarına işledim. Çağrılarıma karşılık vermedin, ağladım, bağırdım, kör olmayası kaderime isyan ettim. Bu evin duvarlarında yumruklarımın, hıçkırıklarımın, umutlarımın izleri var. Sessiz çığlıklarımı, bu küçük eve gömdüm. Bu ev, hayatımın bir parçası olup çıktı. Vazgeçilmezlerimin listesinde onun da adı var. Kim bilir kaç dört mevsimi, burada sensiz yaşadım. Sensizliğimi, yüreğime gömdüm.
     - “İşte geldik!” dedi Elke.
     - “Elke, boşuna çeneni yorma. Babam, senin dilini bilmez. Ne dediğini de anlamaz?”
     - “Ya?”
     Babamın gözlerine baktım. Aradığına kavuşmuş olmanın ışıltılarıyla parlıyordu.
     Odalar biraz dağınıktı. Elke ve ben, hemen döküntülerimizi toplamaya giriştik. Ne de olsa babam, bu dağınıklığı görmemeliydi.
     Nehri gören pencerenin önündeki koltuğu babama ayırdık. Ona banyoyu da gösterdikten sonra, Elke’yle birlikte sofra kurmak için mutfağa geçtik.
     - “Elke. Babam bu akşam geri dönecek. O senin dilini, sen de onunkini anlamazsın. Sıkılmazsan, yemekte bizimle kal. Arada ben sana döner, konuşmalarımızdan bir kısmını, bildiklerinin dışındakileri aktarırım.”
     - “Sıkılmaz mısın?”
     - “Biz seninle dostuz Elke, dostuz!”
     - “Arkadaş!”
     - “Evet, iki candan arkadaş!”
     - “Baban içer mi?”
     - “Bazen…”
     - “Şimdi?”
     - “Bilemem.”
     - “İçeri git sen. Siz, bizden farklısınız. Babanla ilgilen olur mu?”
     - “Yüreğimdekileri okuyorsun, Elke.”
     - “Evet, candan dostuz.”
     Beklemedim, hemen odaya geçtim. Elke’ye güvenim var. O, iyi bir sofra donatıcısıydı. Gâvurluğunu düşünmezse babam, Elke’nin hazırladıklarını kesinlikle beğenirdi.
     Nedense babam, oturmamış, pencereden dışarı bakıyordu. Az ötede Berlin’in can damarı Spree nehri , uzanıp gidiyor, güneşin son ışıklarıyla cilveleşiyordu sanki. Koca nehir, oldukça sakindi. Senin sakinliğinin boyası, nehre geçmişti sanki. Birden ikinizin ortak yanını bulmuştum işte. Ah, ne vardı biraz delişmen olsaydın?.. Çağlasaydın, gürleseydin. Nehre inen ışıklarda, gülümseyişlerini görüyorum. Besbelli babam da, uzun uzun Spree’ye bakmış, gözlerini ondan ayırmamıştı. Belki de yaşadığı şehri düşünmüş, Tabakhane Çayı’nı özlemişti. Tabakhane Çayı, Spree’nin yanında sadece bir nokta. Spree, sanki deniz. Babamın rüyâsını bozmayayım derken, nehrin büyüsüne ben de kapıldım. Nasıl oldu, nerden çıkıp geldin bilemiyorum? O nehirde, sayısız yakamozların arasında, yıldız yıldız seni görür gibi oldum. Ama gözlerini, saçının rengini unutmuş muydum ne, gördüğümü sana benzetemiyordum. Yıllar, seni de yaşlandırmış mıydı?
     - “Nuran, şehrin süsü bu nehir. Öyle değil mi?”
     - “Efendim?”
     - “Şehrin süsü, bu nehir değil mi, dedim?”
     - “Öyle!”
     Yeniden kendi gerçeğime dönüverdim.
     Ne vardı sanki yanımda olsan, birlikte bu pencereden Spree’ye uzun uzun baksaydık? Benim için yazdığın şiirlerini bana okusaydın? Nerdesin?
     İçeri giren Elke, sofranın hazır olduğunu söyledi. Mutfağa geçtik.
     Gözlerime inanamadım. Elke, harika bir çilingir sofrası kurmuştu.
     Nedense babam, sofrada yabancılık çekiyordu. Rahat değildi. Belki de bu, yorgun oluşundan ileri geliyordu. Ne de olsa atmış beşine merdiven dayamıştı o. Üstelik onca yol tepip, nerden neye gelmişti? Ama neler neler anlatmadı bana, neler istemedi benden? Ülkeme, evimize dönmemi çok istiyordu. Yemek boyunca kaç kere ısrar etti kim bilir? Dediğim gibi, bu konuşmalardan bazılarını Elke’ye aktarıyordum. Hayrettir, sanki Elke de, babamla konuştuklarımızı anlıyor, kaşlarını çatıyor, kızıyor, arada gülümsüyor, başını sallıyordu. Ben, deli divaneydim. Bütün hüzünlerimi yüreğime gömmek istiyordum.
     - “Biliyorsun,” dedi babam “Ablanın çağrısı üzerine buraya geldim. Meramım, Almanya’yı dolaşmak, Berlin’i görmek değildi. Asıl seni bulmak, seni alıp götürmek için buradayım şimdi. Bir ayağım çukurda. Belki bir daha seni göremem. Olsa da, onca yolu göze alıp gelemem. En iyisi, pılını pırtını topla. Gidelim buradan.”
     - “Baba, bu imkânsız. Üstelik burada üniversitede öğrenciyim ben. Ülkemde beceremediklerimi, burada başardım. Geri dönmek diyorsun. Geri dönmek, benim için bitti artık.”
     - “Hadi okuduğunu anladım, başka bir sebep var mı? Sevdiğin falan?..”
     - “Sevdiğim mi?” dedim, acı acı gülümsedim. “Olsa, yanımda olmaz mıydı?”
     - “Orasını bilen sensin.”
     - “Evet baba, hâlâ yüreğimdekini silip atamadım. Hâlâ delişmen şairimi unutamadım. Hoş, unutacağım da yok. Elimde değil, ne kadar istesem de onu unutamıyorum. Ama görüyorsun işte, yok! Allah kahretsin.”
     - “Hiç mektuplaşmadınız mı?”
     - “Gelir gelmez aradım. Ama bir mektubunu aldım sadece. Oysa ben, ona o mektubu yazdığımda, gelsin istiyordum, beni bulsun istiyordum. Sen çıkıp geldin baba, yaşına rağmen çıkıp geldin baba. O ne geldi, ne de başka bir haber verdi. Ona çok kırgınım, öfkeliyim.”
     - “Dedim ya, bütün bunları bilseydim kızım, anana karşı çıkar, şairle aranıza girmezdim. Diyenler zamanında doğruyu kestirmeden söylemişler: Gönül ota da konar, boka da. Biz, yanılmışız.”
     - “Ne yazar baba? Artık çok geç biliyor musun?”
     - “Neden?”
     - “Kim bilir hangi dağın başında, kiminledir şimdi o?”
     - “Bilemem! Ama yalnız yaşanmaz be kızım. Hayat uzun bir yol, ince, zor. İki kapılı bir handa, misafiriz biz. Yalnızlık zordur. Gönlünün çektiğiyle evlen, olur mu? Yaşıyorsam, sana asla gönül koymam. Gördüklerim, duyduklarım seni özetledi bana. Ne yaparsan, doğrusunu yaparsın sen. Buna bütün kalbimle inanıyorum ve sana güveniyorum.”
     - “Zamanla baba, belki… Yüreğimde kapanmaz bir yara var şimdi.”
     Baktım, üçümüz de ağlıyorduk. Ya sen? Kim bilir nerede, hangi türkünün sözlerinde, eğleniyorsun? Bu kadar ruhsuz, bu kadar duygusuz olamazsın ama nerdesin? Atmış beş yaşındaki bir babanın, üstelik hiçbir dil de bilmeden, yurt dışına çıkıp kızını araması için gösterdiği cesaret de mi yok yüreğinde? Geleceksen, gel artık… Dayanacak gücüm kalmadı, biliyor musun? İki yoldan ötekini seçmek istemiyorum…
     - “Sana güvenim sonsuz. Yanlarında yaşamasan bile, ara sıra ablana, nasılsın diye telefon aç. Ben onunla konuşurum.”
     - “Görüyorsun baba, ben kendi düzenimi kurmuşum. Üstelik okuyorum. Küçük bir işim de var, burada tek başıma yaşayıp okumama yetiyor. Ablamla düşündüklerini konuşacağını biliyorum. Onlara küs müs de değilim. Telefonlaşırım. Zaten bunu yapıyoruz.”
     - “Ama bir sıkıntın var gibime geliyor. Aranızda sanki bir soğukluk var. Sebebi ne? Öğrenebilir miyim?”
     - “Onda da senin hastalığının aynısı var baba. O da beni birileriyle evlendirmek istiyor. Tek sebep bu.”
     - “Bunu da onunla konuşurum.”
     Babam, dediğini yapmıştı. Besbelli daha sonra, dönüşünde abamla konuşmuştu ki, bir daha aramızda evlilikten hiç söz açılmadı. Üstelik diplomamı aldığım zaman, benimle gurur duyduğunu söyleyen ilk kişi olmuştu ablam. Fakat yüzüme baktığı zamanlarda hüzünlendiğini gözlerinden okurdum onun. Yalnızlık çektiğimi düşünür, arada sırada yumuşak bir sesle de olsa, evlenip bir çocuğumun olmasını istediğini söylerdi.
     Yemek bitti. Babam, dönebilme telaşını yaşıyordu. Elke’den izin almayı istesem de, o beni yalnız bırakmadı ve babamı, gecenin ortasında istasyona kadar götürüp yolcu ettik.
     Geceleyin kampana sesleri daha mı fazla duyuluyor ne, birbirini izleyen düdük sesleri. Gelip giden kondüktörler, oflayıp poflayan lokomotifler… Makasçıların son işaretiyle kalkıp giden trenler. Uzaklaşan trenler…
     Babam da gitti! Birbirimize el salladık!
     Bu, onu son görüşümdü benim.
     Eve dönerken, acelemiz yoktu. Ne kadar yavaş adım atsak da, nihayet yol bitti, kendimi odamda, tek başıma buldum yine. Gece sabaha kadar, ne tarafa dönersem döneyim, ne kadar koyun sayarsam sayayım, acaba renkleri mor muydu, kara mıydı diye düşünürsem düşüneyim, uyku tutmadı beni. Bütün gece ağladım, üzüldüm ve çırpındım. Durmaksızın seni çağırdım. Ama sen yoktun, sen yoktun Şehzade’m… Doludizgin koşan atının nal seslerini duymak için, boşuna bekledim! Aklımı çarmıha germek istedim, beceremedim. Kendimi yargıladım, sıkıştırdım. Belki de babam, gözümü açmıştı benim. O nereden nereye çıkıp gelmiş, ama sen yoktun, sen yoktun Şehzade’m… İlktir söylüyorum şimdi: O gece dualarım yavaş yavaş bedduaya dönmeye başladı. Benim çektiklerimin aynısını çekmeliydin sen de. Bilemiyorum sana ne oldu? Ama benim yüreğim gittikçe soğudu, soğudu.
     Dolunay, yine güneşin peşinden koştu. Mevsimleri mevsimler izledi. Spree nehri yine durgun aktı ama artık güneş ışıklarının düştüğü yakamozlarında gülücüklerin yoktu. Unutamayacağını söylediğin gözlerimi ne kadar kapatırsam kapatayım, uzun yıllar bir daha seni, gülümseyen gözlerini göremedim.
     Sen de yoktun bir tanem, sen de yoktun.
     Üstelik beyaz atını çatlata çatlata çıkıp da gelmedin…
     Şehzade’mi bekledim, sadece, tek başıma bekledim.
     Beni büsbütün unuttun mu, ne?
     Derken oğlum göründü kapıda. Yüzü kıpkırmızıydı ve gözlerinde meraklı bakışlar vardı. Telaşlıydı, içeri girmek istemiyordu. Israr etmedim. Hoş, zorlasam da pek öyle içeri gireceğe de benzemiyordu.
     - “Ne var bir tanem?” dedim.
     - “Sana bir şey sorabilir miyim anne? Ama mutlaka senden, doğruyu söylemeni istiyorum. Sadece doğruyu…”
     - “Şimdiye kadar doğrudan başka ne söyledim sana ki?..”
     - “Biliyorum, bunu biliyorum ama, özel bir soru benimkisi…”
     - “Hadi çatlatma beni. Sorunu sor.”
     - “Aşk ne be anne?”
     Birden bire dilimin ucuna döküleni söyledim. Doğru mu ettim, bilemiyorum. Yüreğimin sesi bana yol göstermişti. Sanki yüreğim ses kesilmiş, dile gelmişti.
     - “Tek başına yaşamaktır oğlum, yanmaktır! Ama yine de umuttan umuda konmaktır!”
     - “Anlamadım!”
     - “Yaşarsan anlarsın!”
     - “Kız arkadaşım bana dedi ki…”
     - “Yanarsın!”

     Zaman kurşun gibi ağırlaştı. Yüreğimde senli zamanlarımın yağmuru başladı yine.
     Ağlamadım desem, yalan söylemiş olurum. Boğazım düğüm düğüm oldu. Ağladım, ağladım.
     Ne olur sen ağlama bir tanem, ne olur sen ağlama!
     Ağlamak, sızlamak, çırpınmak benim işim!
     Beni sadece hikâyelerinde kahraman, şiirlerinde ses yaptığını düşünsem de, “Yahu ben bu kitabı okumuştum. Şimdi yeniden hatırladım. Sonu iyi bitmemişti deyip, kapatıp atamadım!”
     Sen, hâlâ görünmedin Şehzade’m… Sen, hâlâ görünmedin!
     Hangi Kafdağı’nın ardındasın kim bilir?
     Nerdesin? Nerdesin?
     13 Eylül 2006

Oyhan Hasan BILDIRKİ

ACI TANIŞMA * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-05-28T09:15:00.000+03:00

ACI TANIŞMA * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

      Yurdundan ayrı olmanın kahrını duya duya, kim bilir kaçıncı gurbet akşamlarından birini daha yaşıyor. Hanidir eline gözüne, aklına gönlüne bir yalnızlık duygusudur sinmiş, baştan ayağa, bütün hücrelerine çöreklenmişti. Çalıştığı bu yabancı kasabada, üç beş tanıdığının dışında, hemen hiç kimsesi yoktu. Tanıdıklarıyla da, dilediği anlarda konuşup görüşmesi yasaklanmıştı. Hoş, günleri de saat dilimlerine göre ayarlıydı. Belli saatlerde yola çıkacak, otobüse binecek, dakika sektirmeden iş yerine varacak, bütün gün çalıştıktan sonra, aynı otobüsle geri dönecek, evim diye benimsemeğe başladığı daracık odasına, hiç kimseyi rahatsız etmeden çıkacaktı.
      Yeni çevresindeki konuşulan dili de bilmiyordu. Nedense öğrenmeye de gönlü yoktu. Bu yüzden hemen hiç kimseyle konuşamıyor, düşünüyor, düşünüyordu. Çok kere gözü açık, fakat rüyâda gibi yaşıyordu.
      - Adam sen de! diyordu. Gâvurun kölesi olduksa, dilini de mi öğreneceğiz? Aman, ne dil ya! Na’lı, ya’lı, tank’lı kaba bir dil. Ne işe yarar, ha? Kaş göz yarmaktan, kulak tırmalamaktan başka? Ah, benim dilim! Ana dilim! Senin kıymetini gurbet ellerde değil de, anayurtta bir anlayabilsek! Gâvur ellerinde ne işimiz olurdu?
      “Anayurt” dedikçe, aklına ülkesi düşerdi. Kuzeyinden, güneyinden, batısından denizle kucak kucağa olan, mor sümbüllü, oylum oylum nergis kokularıyla bezenmiş bağları, yalçın dağları, güneşin doğup batmadığı geniş ovaları, zümrüt yeşiliyle kuşanmış yurduyla oyalanır, avunmaya çalışırdı. Çocukluk arkadaşları çıkagelir, onlarla oyunların en tatlılarına başlardı. Davar peşinde koşar, dal sıyırır, ot yolar, dağ dağ alaz hazırlardı. Öteden beri oyunu sever, çalışmaktan yılmazdı. Güze doğru günler kısalmaya, sıcaklar azalmaya başlayınca kurulan kasaba panayırına babasıyla birlikte giderdi. Şose yolu emektâr otobüsle aşarlardı. Atlıkarıncaya binerler, yer içerler, bir güzel eğlenirlerdi.
      Ahmet, panayır kapısındaki şebeğe dalar, onun bütün hareketlerini gözden kaçırmamağa çalışırdı. Tam bu sırada babası, koluna yapışır, çekiştirir:
      - Haydi oğlum, Ahmet! Yetişir gayri! derdi.
      Otobüs… Hay Allah, otobüs ya!
      Nereden nereye?
      Anayurttan yaban ele!
      Emektâr otobüsten servis otobüsüne!
      İkisinde de, adamın yüreğini kımıl kımıl oynatan duygular. İlkinde çocukluğa duyulan özlem, ikincisinde gönle dolan sevda ışıkları parlıyor,
      Ahmet, ilk defa otobüsten inerken görmüştü onu. Yeşil gözlerine mi, siyah, uzun saçlarına mı ne, yüreği kaynamış, geceleri uyuyamaz olmuştu. İlktir gönlü bir hoş oluyor, saat dilimlerini iple çekiyor, tekrar tekrar onu görmek istiyordu. Yabanın gülü, ne kadar da çekiciydi? Sanki o da, Ahmet’in duygularını okuyor, arada bir, ceylan gözlerini onunkilere doğru çeviriyor, uzun zaman öylece kalıyordu.
      Ahmet yangın, çaresiz, tedirgin!
      Yaban gülünün gözleri daha yeşil, daha davetkâr. Gülüyor, süzüyor, haydi gel diyor.
      Türlü duygular içinde kıvranmak, çaresizlik ateşleriyle yanmak, zor şey! Hele, böyle zamanlarda, bir türlü gece bitip, sabah olmuyor. Daracık odasının dökülmüş sıvalarına baka baka sabahı bulan Ahmet, uyur uyanık bir ruh hali içinde kalktı, günlük tıraşını oldu. Acele fakat dikkatlice giyindi. Sessizce sokağa indi. Sokak, akşamdan kalma bir sarhoşluğun sakinliği içindeydi. Gökyüzünde sarımsı bir sabah aydınlığı var.
      Ahmet hem yürüyor, hem kendi kendini kuruyordu. Anadolu panayırlarındaki kasnakçı kızlara benzeyen, benzeyen ne kelime, onlardan çok daha güzel, daha can yakıcı olan, adamın yüreğini oynatan bu yaban gülüne nasıl yaklaşacaktı? Tarzancayla mı? İmkânsız! Kaş yapayım derken göz çıkarır, belki olmuş meyveyi çürütürdü. Aslında duyguları işaretle anlatmak, güç bir sanat. O, ancak tiyatrocuların işi, değil mi?
      Gökyüzündeki sarımsı aydınlık büyüdü, açıldı. Sabah oldu.
      Otobüste yine duyulan, fakat açığa vurulmayan duygular. Göz göze gelmeler. Bakışıp gülümsemeler. Sonra gün boyu katlanılacak olan makine sesleri. İşte, hepsi bu kadar! Yürekte büyüyen, kabaran, okyanus girdaplarını andıran duygular da işin cabası.
      - Tuh bana! dedi Ahmet. Nasıl da şimdiye kadar düşünemedim? Elbette yaban gülüne, yaban diliyle seslenecek, gönlünü alacaksın. Tanışıp anlaşacaksın. Sonrasına Allah kerim! Sonrası, nasıl olsa, olur!
      Ahmet, düşündüğünü yaptı. Bir kitapçıya girdi. Yabancılar için basit konuşma kurallarını öğreten el kitaplarından birini aldı. Evirip çevirip karıştırdı. Kendince yeterli gördüğü cümlecikleri öğrendi. Cesaretinin artar gibi olduğunu gördü.
      Bir gün otobüste, yaban gülüne sokuldu. Fıkır fıkır kaynayan ceylan gözlerinin içine baka baka:
      - Günaydın! dedi.
      - Günaydın!
      - Oturabilir miyim?
      - Elbette!
      - Cesaretimi hoş görünüz. Günlerdir içimi yakan bir duyguyu size söylemeden yapamayacağım.
      - Bekliyorum. Nedir o?
      - Sizi seviyorum!
      - Ben de! Lâkin…
      - Lâkin?
      - Ben, Türk’üm! Ancak bir Türk’ü sevebilirim.
      - Ahmet’te şafak attı. Güldü,
      - Vay bana, be! dedi. Sana olan duygularımı anadilimle söyleyemedim. Herhalde bunun acısını ömrüm boyunca unutamam. Vay bana!
      Sonraki konuşmalarını anadilleriyle sürdürdüler. Daracık odadan geniş bir eve çıktılar.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

SOPA GÜLÜ * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-04-20T22:14:00.001+03:00

SOPA GÜLÜ * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

      Kahvenin önünde oturmuş, dereden tepeden konuşuyorduk. Arada sırada okey taşlarının veya tavla zarlarının çıkardığı seslere kulak kabartıyorduk. Ben, taş ve zar sesine kendimi daha çok kaptırmış olmalıydım ki arkadaşım, bundan memnun değildi.
      - Sana, dedi, ilk gençlik hikâyelerimden birini anlatayım. Umarım sevecek, zevk alacaksın!
      Ne yapabilirdim?
      - Anlat! dedim.
      Başladı.
      - Heyecan, üç beş gün önceden bastırdı yakamı. Bir şeye tutulmak, güzel olmalı değil mi?
      Aldırmadım. Sorusunu cevapsız bıraktım.
      - Bak, dedi, dinlemeyeceksen, bırakayım!
      - Yoo, yoo! Anlat.
      - Heyecan, demiştim değil mi? Öyle ya! Heyecan… Bu duygu yalnız bende mi vardı? Hayır! Bütün şehirliyi kollarına almış, bayrak olmuş, sokaklarda, caddelerde dalgalanmıştı. Herkes gibi biz de stadyumları dolduracak. Var gücümüzle bağırıp çağıracaktık. Aslında kıt kanaat yeten cep harçlıklarımızı bir araya getirdik. Boğazımızdan kıstık, hafta sonundaki büyük maça gitmeye karar verdik.
      Uykusuz geçirilen bir gecenin sabahında, henüz güneş doğmadan, gişe önündeki kuyruğa son halka olarak karıştım. Gişe açık mı diyorsun, ne gezer? Sabah ayazı iliklerime vurdukça, ağırlaşan gözkapaklarım hafifledi. Güneşin pembe ışıkları, stat duvarlarına vurdu. Sağa sola giden yolcu arabaları, arada bir, kuyruktakileri böldü, itişmeler, kakışmalar oldu. Bazı açıkgözler türedi. Tıkır tıkır işleyen kuyruk düzenini bozdular.
      Güneş, yükseldikçe yaktı. Buna rağmen kalabalık arttı. Nihayet gişe açıldı. O da ne? Kuyrukta bir dalgalanma, bir bozulma, arkadan öne doğru itmeler. Küfre benzeyen bağırışlar… Meğer ikinci gişe açılmış. Bizim gişe duvar gibi sessiz.
      Denizden gelen serinlik olmasa, patlayacağım. Az sonra bizim gişe de açıldı. Bir dalgalanma daha. Herkes, öne doğru atılıyor, ama hiçbir ilerleme görülmüyordu. Yürekte heyecan, serde “kaf kaf” aşkı var. Bir kere kuyruğa ek olmuşuz, çıkıp gitmek ne kelime? Hoş, zaten çıkmayı kim istiyor? Üç beş kuruşu zor bir araya getirebildiğimizden olsa gerek, karaborsacılardan utanıyorum. Onlar yaklaştıkça, eriyorum.
      Nerdeyse maç başlayacak. Henüz daha gişeye sokulamadım bile. Yavaş yavaş terlemeye başladım. Gömleğim sırtıma yapışıyor. Kaşlarımdan gözlerime doğru, tuzlu bir yağmurdur yağıyor. Ortalıkta bizimkiler de yok! Vaktinde gelseler, bir de onları beklemesek diyorum. Tam bu sırada gişe önüne gelmişim. Biletleri aldım, bizim kurnazları gördüm. Hemen yanı başımda bitivermiştiler. Herkese biletini verdim. Giriş turnikesine doğru koştuk. İkinci kuyruk azabını orada da yaşamaya başladık.
      İçeriden yükselen sesler dışarıya vuruyor, yer gök inliyordu.
      - Cim bom, bom!
      - Kaf, kaf, kaf!
      - Cim bom, bom! Kaf, kaf, kaf!
      O zaman da, böyle şişmandım. Önümdeki turnikede en az benim kadar iri, üstelik bir buçuk boyumda bir polis duruyor, elindeki copunu sağa sola sallıyor. Arkadan gelen kuvvetli bir itme sonucu, polisle karşı karşıya kalıyorum. Bu arada coptan da nasibimi alıyorum. Bu hal, üç beş defa tekrarlandı. Omuzlarım yanmaya, kaşım gözüm şişmeye başladı. Fırsat kolladım, son itmeyi ben başlattım. Kurulu bir ok gibi ileri fırladım. Bu ani çıkışı beklemeyen polis, giriş kapısıyla birlikte yere yıkıldı. İçeriye doğru saatlerce süren bir akındır başladı.
      Polise ne oldu, bilmiyorum.
      Maç başladı.
      Ben sağımı solumu, omuz başlarımı yokluyorum. Duyduğum sızılardan olmalı, tuttuğum “kaf kaf”ları bile, doğru dürüst seçemiyorum. Omzuma bir el dokundu. Dönüp baktım. İyi giyimli, şişmanca, kibar, güleç yüzlü bir adam.
      - Hemşerim, dedi kim kazanacak dersin?
      - Kaf kaflar!
      - Ya!
      - Sence?
      - Cim bomlar!
      İkinci bir adam daha belirdi. Onun da ilkinden pek farkı yoktu. Besbelli av peşindeydiler. Soyulacak tavuk, yolunacak kaz arıyorlardı.
      Birincisi:
      - Bak hemşerim, dedi, ben cim bomlar kazanacak diyorum. Bu beyefendiye, işte, yüz lira veriyorum. İkinci yüzlüğü de çık sen! Kazanan ikisini alsın.
      - Pışt! dedim. Ben de aldanacak göz var mı? Zaten renk aşkına sağım solum yaralı. Beni keriz mi sandınız?
      İkincisi, kıs kıs güldü. Birincisi;
      - Özür dilerim, beyim! dedi.
      Çekip gittiler.
      Arkadaşım sustu. Okey masasındakiler ayaklandılar. Birer ikişer içeriye girdiler. Kendilerini televizyona verdiler.
      - Heyecan ne oldu, heyecan? dedim.
      - Amma yaptın, ha? Zaten her tarafım yanıyor. Sağım solum sızlıyor. Böyle bir zamanda insanda heyecan mı kalır?
      Televizyonda Kamerun-Peru maçı var. Seyredilmeye değer. Kalktık, içeri girdik. Arkadaşıma takıldım.
      - Beyefendi, dedim, ben Kamerun diyorum. İşte yüzlük! Bak, Nuri’ye veriyorum. İkincisini sen çık! Kazanan alır!
      - Gidi, sopa gülü seni!
      Gülüştük.
      Maç başladı.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

BİR BAŞKA ŞAFAK * Oyhan Hasan BILDIRKİ

2008-03-03T22:33:00.002+02:00

      Bircan’ın doğumunda konak şenlendi, baştanbaşa ışıklarla donandı. Eşe dosta, bütün tanıdıklara, hekiminden hâkimine, avukatından savcısına, tacire tüccara doğum şerefine verilecek davetin haberi, ulaştırıldı. Hazırlıklar tamamlandı.
      Yalnızca doğacak çocuğu için gelenekçi kesilen, “Erkek adamın erkek oğlu olur.” diye düşünen, bundan asla taviz vermeyen, eşin, dostun yanında bu şekilde övünen avukat Hâzım Dümenci, bir kızı olduğu kendisine bildirilince üzülür gibi oldu, suratını astı, kaldırım dudaklarını ısırdı. İlk sarsıntı geçince, kızı kabullendi, baba olmanın gururunu yaşadı.
      - Ya! dedi. Demek, kız babası oldum, ha? Ne derler, başa gelen çekilirmiş, katlanacağız. Hem, erkek adamın erkek damadı olurmuş. Öyle değil mi? Eşimi, yavrumu görebilir miyim?
      Telefonun öbür ucundan seslenen doktor:
      - Hay hay, Hâzımcığım! Şüphen mi var? Derhal! İstediğin zaman gelip görebilirsin. Bir terslik olursa, beni ara. Olur mu? dedi.
      İşinin, kendisine tanıyacağı, ardına kadar açılacak olan faydalanma kapılarından kolayca geçmek için, hatırlı avukat Hâzım Dümenci, hazırlandı. Saçını, başını taradı. Paçasını düzeltti. Gevşeyen kravatının düğüm yerini sıktı. Kendisine baştan aşağı çeki düzen verdi. Çıkarken, anasına seslendi.
      - Dilârâ’mı görmeye, Bircan’ımı almaya gidiyorum. Bir diyeceğin var mı; Büyük Hanım?
      Oğlunun ve gelininin kendisini sıkan, bunaltan havasına, doğan torunu için katlanan Sabriye Hanım:
      - Her ikisinin gözlerinden benim için öp, dedi. Yalnız.
      - Ne yalnızı?
      - Bircan mircan diyorsun. Kızının adı olmalı, değil mi?
      - Öyle! Ne var bunda?
      - Bir şey yok.
      - Eee?
      - Bizde, doğan çocuğa, ötekiler gibi önceden hazırlanan isimler, kanmaz da.
      - Konmaz… mış!
      - Konmaz ya!
      - Laf uzadı, Büyük hanım. Bunlar boş inançlar, safsata şeyler. Çekil de, gideyim.
      - Olur! Güle güle.
      Sabriye Hanım geri durdu. Hâzım Dümenci, açılan boşluktan süzüldü. Mermer merdivenleri üçer beşer indi. Çiçekli bahçeyi, aslanlı yolu geçti. Arabasına atladı, gaza bastı, hızla ilerledi. Kural mural hak getire. Sanki bütün yol, onundu.
      Sabriye Hanım, bir “Ya sabır!” çekti. Abdest tazeledi. Kendi kendine, fakat biraz seslice düşündü:
      - Bizim zamanımızda, dedi, ister kız, ister erkek olsun, bütün çocuklara isim vermenin bir adabı vardı. İsim misim önceden seçilmez. Çocuk doğar, hoca çağrılır, bebeğin kulağına ezan-ı Muhammedî okunur, sonra ismi konurdu. Zaman azdı, kıyamet mi yaklaştı, ne? Töreler elden gitti, gider.
      Seccadesini yaydı, şükür namazına durdu. Durdu ya, düşünceler yakasını bırakmadı. “Hiç olmazsa.” diye geçirdi. “Oğlum bana sormalı, gelinim danışmalıydı. Gönlümü almalı, konmasını istediğimiz bir isim kararlaştırmış mıydın demeliydiler. Ah, yiğidimin arkasına kalmasaydım, ah!”
      Hâzım Dümenci, önündeki dönemeci dönerken, sağ elinin ayasıyla direksiyona hızla vurdu, bir arabayı solladı, geçti. Söylendi:
      - Ah ulan, İstanbul! Bir oğlum olsaydı, görecektin şamatayı.
      Hastanede gerekli kâğıtlar hazırlandı. Hâzım Dümenci, Dilârâ ve Bircan, nice yıllarını birlikte geçirecekleri konaklarına döndüler. Daha ilk günden Bircan’a, sütana tutuldu. Doktorunun ve Sabriye Hanım’ın itirazları bir sonuç vermedi. Dilârâ dayattı.
      - Sonra, dedi, ölçülerim bozulur, dişiliğim anlamsızlaşır, gösterişim kaybolur.
      Sabriye Hanım atıldı.
      - Ya analık? Analık ne olacak? Kızına, analık yapmayacak mısın?
      Dilârâ, sözün altında kalmadı.
      - Aman anne! Sen, kendi işine bak. Biz, bu işi mektebinde öğrendik. Ayrıca senin aklına ihtiyacım yok.
      Hâzım Dümenci, sadece dinledi. Zaten o, her zaman öyle yapardı. Bu yüzden kaybettiği davaların bile haddi, hesabı yoktu. Fakat ne önemi var, değil mi? Onda bu tevazu, bu sakinlik varken, daha ne davalar alır, kaybeder, kazanırdı.
      Sonrası, gelsin paralar, çalsın sazlar, oynasın kızlar! Nasıl olsa Hâzım Dümenci, gemisini karada da yüzdürürdü.
      Davetliler, birer ikişer geldiler. Konağın ışıklı, büyük salonunu doldurdular. Amerikan bardan dağıtılan içkilerini yudumladılar. Saza, caza kulak kabarttılar, danstan dansa geçtiler. Sabaha kadar eğlendiler, Bircan’ın aralarına katılmış olmasını kutladılar.
      Sonra konak boşaldı. Geride bir yığın mezbele, yamulan, kırılan gümüş çatal-bıçaklar, kristal tabaklar, yarı dolu kadehler, aslanlı yolun sağında, solunda ezilen, çiğnenen, yaprağını, dalını budağını döken çiçekler kaldı. Salonda ağır bir hava ve durmaksızın, soluk almamacasına ağlayarak sabahı eden Bircan.
      Ertesi gün, günün ilerleyen saatlerinde ancak uyanabilen Hâzım Dümenci, davetin hesabını, kitabını çıkardı. Gerçi ağır bir fatura ödeyecekti ama davet dümeniyle yeni dostlarla tanışmış, çeşitli konulardaki fikirlerini onlara açmıştı. Hele bir konuda genç savcı yardımcısına nasıl çıkışmıştı.
      Genç savcı yardımcısı da üstelemedi. Fakat lâf lâfı açınca, daldan dala konuşmalar başlayınca, Hâzım Dümenci’ye sormadan geçemedi.
      - Ya aşk? Ya sevgi? Bu konuda ne düşünüyorsunuz, üstâdım?
      Hâzım Dümenci, zorlandı. Yardımına, karısı Dilârâ yetişti. Soruyu karşıladı.
      - Aşkta olsun, sevgide olsun; iki gönül bir olunca, samanlık seyran olurmuş. Bunu herkes biliyor ve zamanımızda uyguluyor.
      - Ne gibi?
      - Mesela bir Fransız, bir İspanyol’u veya bir İngiliz’i sevebiliyor. Bu konuda dil de, din de önemli değil. Tek başına gözler bile, kalpten kalbe giden yolu bulabilirler.
      Dilârâ konuştukça, başta genç savcı yardımcısı olmak üzere, bazılarının kaşları çatıldı, bazılarının dudakları hatlaştı. Öfkenin ağır yükünü taşıyamadıklarından mıdır, nedir, birbirinin üstüne yıkılıp, çizgileştiler. Birçokları da, söylenenleri, yapılanları kendisine yediren, içine sindirebilen Hâzım Dümenci'yle birlikte, gerçekten Dilârâ’yı alkışladılar, Amerikan Koleji’nde okumuş olmanın etiketini taşıyan aklına, bilgisine, görgüsüne ve çağdaşlığına hayran kaldılar.
      Böyle bir sonuca ulaşmak, budalalara görgü dersi vermiş olmak, karısı ve Hâzım Dümenci için, az şey midir?
      Hâzım Dümenci’yi, sabrını yenemeyen Sabriye Hanım, daldığı uçsuz bucaksız hayal dünyasından çekip aldı.
      - Öldüm, bittim oğul. Hizmetçilerden geçtim, artık bana da acımıyorsun. Bunca şamataya ne can, ne para pul dayanır. Tepin ha, tepin! Ye, iç, zıkkımlan! Yakışığı var mı?
      - Aman, Büyük Hanım! Rahat bırak beni.
      - Şuna bak! Kaç zamandır, ana demeye bile dili varmıyor. Nur içinde yatsın. Babanla ben, seni, böyle yapasın, çizgiden dışarı çıkasın diye okutmadık.
      - Hay, okutmaz olaydınız!
      Hâzım Dümenci, sinirlendi. Ağzından kaçırdığı son sözüyle birlikte, kıpkırmızı kesildi. Artık ok, yaydan çıkmış, taş hedefini bulmuştu. Geri dönemezdi. Dönmedi. Sabriye Hanım’ın gözlerinde, yol yol yaşlar. Sanki yeni budanmış asma gibi, özsuyunu boşaltıyor. Gözyaşlarının acısını yüreğinde duyuyor.
      Hava karardı, kurşun gibi ağırlaştı. Ana ile oğlun gönlüne, bıraksalar, ortalığı yakıp yıkacak, önüne çıkanı alıp götürecek kinlerin, öfkelerin kara bulutları, amansız fırtınaları çöreklendi. Her ikisi, sondan söyleyecekleri sözleri, ilkten diyebilmek için hazırlığa giriştiler. Sustular. Etrafta, az sonra lav kusmaya başlayacak olan bir yanardağ sessizliği vardı.
      Bu sessizliği, Bircan’ın ağlaması sildi. Sütana koştu, ikinci kata, bebek odasına çıktı. Dilârâ, bugidili saçlarıyla içeri girdi. Ağzında bir çiğnem sakız, yanakları pudralı. Arkasında bir gölge. Manikürcü veya hizmetçi olmalı.
      Bir çiğnem sakız, balon oldu, patladı.
      - Hayatım, dedi, böyle giderse, partiye geç kalacağız. Oturmuş, kumrular gibi gevezelik edeceğine, çık yukarı, hazırlan!
      Hâzım Dümenci:
      - Peki! dedi.
      Yukarı çıktı.
      Sabriye Hanım, arkasından seslendi.
      - Bak, Hâzım Beyoğlum! Şunu kafana sok. Giden yol alır, duran kalır. Hem, darılma cahilin kötü sözüne. Bilse, iyisini söyler.
      - Ne var? Ne oldu anne?
      - Yok bir şey! Hadi sen de tak, takıştır. Kocanı bekletme. Varın, gönlünüzce eğlenin.
      - O ne demek, o?
      - Olacağı bu! Kalbura basan, kasnağını ayağına yer.
      - Maşallah anne! Ateş gibisin.
      - Sen de kızım, sen de! Hadi bekletme kocanı. Var git!
      Hâzım Dümenci’yle Dilârâ, iki dirhem, bir çekirdek, gittiler.
      Bircan, ağlaya sızlaya, güle oynaya serpildi, konuşmaya, yürümeye başladı. Okul çağına geldi. Özel Ana Okulu’nu bitirir bitirmez, semt ilkokuluna verildi. Yıllar, yılları kovaladı. Özel dersler, özel öğretmenler derken, Amerikan Koleji’ni de bitirdi.
      Artık, tatlı bir kız olmuş, yeşile çalan gözleri, uzun, siyah saçları, kalem kaşları, çağdaş giyimiyle bütün arkadaşlarını bastırmıştı. Herkesle kolayca anlaşıp, kaynaşmasına rağmen, nedense babası ve annesiyle arası, şekerrenkti. Onlara yaklaştıkça, berikiler, sanki ondan uzaklaşıyorlardı. Dilârâ’nın bencilliği yüzünden de, ne bir kız, ne bir erkek kardeşe sahip olmuştu. Yüreğinde çeşitli özlemler yanıp tutuşuyor, fakat o, aradığı şefkati, hemen hiç kimsede bulamıyordu.
      Nedense, artık iyice yaşlanan, kulakları ağır duymaya başlayan, gözlerinin feri sönen Sabriye Hanım da, torunu Bircan’la anlaşamıyordu. Bircan, aldığı modern terbiye gereği olacak, onun inançlarına boş veriyor, zaman zaman küçümsüyor, sımsıkı sarıldığı yeni kelimeler sayesinde de konuşma köprülerini havaya uçuruyordu.
      Bütün bunların yanında, içinde doğup büyüdüğü güzelim konak, devri geçtiğinden, sıcaklığını kaybetmişti. Daha çok Dilârâ’nın dürtmesiyle, konağın yıkılması fikrine Hâzım Dümenci de katıldı. Plânlar hazırlandı. Yıkım öncesi, kiralık bir daireye çıkıldı. Fakat Sabriye Hanım, son ana kadar, konaktan ayrılmadı. Hem üzüldü, hem ağladı. Gelen yıkımcılara karşı durdu, göğsünü siper etti. İşçiler, Hâzım Dümenci’ye haber verdiler, ondan yardımını istediler. O da, araya Bircan’ı soktu.
      Bircan önde, baba arkada, koşup geldiler. Bircan, işçileri yardı, öne çıktı. Ellerini, beline koydu. Bakışlarını Sabriye Hanım’a dikti. Söylendi.
      - Aşk olsun büyükanne! Nedir bu yaptığın? Ne istiyorsun?
      - Doğru olanı yapıyorum.
      - Neymiş o?
      - Bu konağı yıktırmam.
      - Neden?
      - Onda, rahmetlinin göz nuru var. Onunla şurada otururduk. Sizler doğmadan, sizi düşünürdük. Hem ben, bu konağa gelin geldim. Bunca hatırayı kor, nereye giderim. Hadi git yavrum. Beni, kaderimle bırak, olur mu?
      - Olmaz!
      - Niçin?
      - Niçini yok bu işin… Nazlanma lütfen! Eskiler, kibar olurdu, bilirim. Yoksa sen, onlardan değil misin?
      Sabriye Hanım irkildi. Gözlerini iri iri açtı. Ellerini iki yanına vurdu, dövündü. Kibarlık damarı tuttu, inadı söndü.
      - Araba burada mı Hâzım? dedi.
      - Evet! dediler.
      Ana, oğul, torun yukarı çıktılar. Ufak tefek eşyalarla birlikte aşağı indiler, arabaya yerleştiler.
      Araba, yola düştü. Konağa ilk kazma vuruldu. Binlerce hatıra, canhıraş, sağa sola uçuştu.
      Yeni evde hüzün ve neşe, birbirine karıştı. Sabriye Hanım sessizleşti. Bircan, Amerika’da bir üniversite imtihanını kazanmış olmanın verdiği gururla, o umuttan, bu umuda yelken açıyor. Dilârâ, yeni eşya derdinde. Hâzım Dümenci, nedense biraz düşünceli. Biricik kızı Bircan’ı, birkaç güne kalmaz, yola çıkacak, tek başına, bilinmez bir dünyaya uçacaktı. Kendisi, onunla gidemezdi. Karısı, öldür Allah, gitmezdi. Hoş, Bircan akıllı, zoru başaran, tuttuğunu koparan bir genç kızdı. Yalnız da olsa, yeni dünyaya gider, okur, dönerdi değil mi?
      Alana telefon edildi, gidiş bileti ısmarlandı. Pasaport şubesine başvuruldu, hazırlıklar tamamlandı. Bircan’ın kazanması öne sürüldü, parti verildi. Yenildi, içildi, eğlenildi. Bircan’ın başarısı övüldü.
      Daha sonra kemerler bağlandı, uçak havalandı. Bircan’ın kulağında, Sabriye Hanım’ın son öğüdü çınlıyor.
      - “Kızım, yaban elde, eline, beline, diline sahip çık! Kendini, benliğini, töremizi unutma. Var, güle güle git, sağlıcakla dön, e mi?”
      - “Elbette, büyükanne!”
      Yeni dünyada Bircan, ilk günlerin verdiği telâşı yendi. Çevresiyle çeşitli ilişkiler kurdu. Bazı şeylere hayranlık duyarken, bazılarını ne kadar uğraşsa da anlayamadı. Kendisine öğretilen kitaplarda yazılı bilgilerden şüphelenmeye başladı. Herhalde kitaplar, hayatın kendisini değil, geçici gölgesini anlatıyordu. Hürriyet Abidesi, yeni dünyanın ufuklarında yükseliyordu ama yer yer görülen, bazen büyük tehlikeler yaratan zenci-beyaz çatışmaları, bütün ülke insanlarını saran genel sevgisizlik, giderek her kesimde kendisini belli eden soğukluk, arada bir parlayan kibir ve gurur da neyin nesiydi?
      Bircan, bu uygar insanları oldukları gibi kabul etmeye çalıştı. Zaman zaman şaşırsa bile, böyle davranmaya, var gücüyle kendisini zorladı. Yarım yamalak kültürünün verdiği yetkiye dayanarak, ülkemizin insanlarını onlara tanıttı.
      Fakat yaşadığı ilgi çekici bir olay, garibine gitti. Yeni dünyayı, her şeyiyle geride bırakmasına yetti.
      Kızlı erkekli arkadaşlar topluluğuyla birlikte, okyanus kıyılarında, kayık sefasına çıkmışlardı. Gülüp eğleniyorlar, her dilden şarkılar söylüyorlar, hareketleri arttıkça, kayıklarının sağından solundan atlayıp, denize dalıyorlardı.
      Üstlerine doğru, oldukça gösterişli bir motorlu kayık yanaşmaya başladı. Hafif rüzgâr, şiddetini arttırdı. Motorludaki orta yaşlı bir bayan, başındaki hasır şapkasını güçlükle korumaya uğraşıyordu. Nasıl oldu bilinmez, orta yaşlı bayan, şapkasını elinden kaçırdı. Hasır şapka, dalgalara uyarak bir o yana, bir bu yana gelip gidiyordu. Kayıktakiler için yeni bir oyun çıkmıştı. Herkes, belki de kendisini gösterme duygusunu bastıramadıklarından olacak, şapkaya doğru kulaç atmaya başladılar.
      Yarışı, Bircan kazandı. Dalgalarla oynaşan şapkaya, herkesten önce ulaşan Bircan, onu yakaladı, motora yaklaştı. Bu sırada dalgalar yükseldi. Bircan, dengesini kaybetti. Elinde şapka, denizin dibine daldı. Nefesini zor tuttu. Durumunu ayarladı, yukarı çıktı. Arkadaşları, Bircan’ı kutladılar, bağırdılar, çağırdılar, alkışladılar.
      Orta yaşlı bayan ve yanındakiler, sonucu merak ettiklerinden, motorun hızını kestiler. Bircan, hırpalanan, gölgeliği tasından ayrılan hasır şapkayı, orta yaşlı bayana uzattı. Hiç değilse bile, teşekkürü hak ettiğini düşündü. Beriki tınmadı. Aldığı şapkayı, motorun uzağına doğru fırlattı.
      - Yavrum, dedi, bir şapka için onca tehlikeyi göze alman gerekmezdi. Zaten o, pek öyle değerli bir şey de değildi. Rasgele başımdan uçmasaydı, az sonra ben, onu atacaktım.
      Islak saçlarının suyunu, elleriyle bastırarak akıtan Bircan, yuttuğu tuzları tükürdü.
      - Demek atacaktınız, ha? dedi.
      Döndü.
      Bu dönüş, onu fazlasıyla etkiledi. Yakışıklı bir delikanlının teklifine, hayır diyemedi. Tanışmaydı, kutlamaydı derken, zenci Teddi’ye sırılsıklam tutuldu. Dostlukları arttı. Bir gün çizgiyi aştılar, birbirlerinin oldular.
      Bircan, ailesinin kendilerine göstereceği hoşgörüden emin, Teddi’yi koluna taktı, nikâh işlerini bitirmek için İstanbul’a getirdi. Eski konağın yerinde biten apartmanı görünce, çarpıldı. O eski, tanıdık neşe gitmiş, güzelim konak, kara, sıkıcı bir beton yığınına yenik düşmüştü. Bahçenin yerinde yeller esiyor, aslanlı yol yok olmuş. Çevrede ne bir çiçek, ne bir ağaç vardı. Bütün pencerelerde koyu, kalın perdeler. Çıkmalar, tentelerle kapatılmış. Koca apartman, cansız bir külçe gibi yükseliyor, yükseliyor.
      Evdekiler, çalan zile heyecanla koştular. Hâzım Dümenci’yle Dilârâ, Bircan’larını bağırlarına bastılar. Fakat kara delikanlıya soğuk davrandılar. Bircan keyifsiz! Eksikliği fark edince, yüreğindeki endişeleri dağıtmak, biraz da babaannesine sığınmak için sordu.
      - Babacığım, dedi, büyükannem görünmüyor, nerede?
      Hâzım Dümenci;
      - Onu, dedi, toprağa verdik.
      Bircan’ın yüreği kabardı. Yeşile çalan gözlerinden, iki damla yaş süzüldü. Teddi uzandı, onun gözyaşlarını sildi. Tuttu, yanağından öptü.
      Dilârâ hırçın, baba kızgın. Kızlarına çıkıştılar:
      - Ne demek oluyor bu, Bircan?
      - Yakında Teddi ile evleniyorum.
      Hâzım Dümenci, boş bulundu.
      - Ya, öyle mi? dedi.
      Dilârâ “olmaz”ı bastı.
      Teddi, gördüğü heyecanı yanlış anlamış olmalı, gülüyor. Teşekkür etmek için Hâzım Dümenci ile Dilârâ’nın ellerine sarılıyor.
      Her ikisi de, sanki anlaşmış gibi, ellerini Teddi’den kaçırdılar, sakladılar. Bu defa şaşalayan, apışıp kalan Teddi oldu. Dilârâ’yı hafakanlar bastı, bayıldı. Hâzım Dümenci, kolonya aradı. Bircan, Teddi’yi tuttu, balkona çıkardı. Ona, olanı, biteni anlattı. Teddi, öfke dolu. Hemen bu evden çıkmak, başını alıp gitmek istiyordu.
      Bircan, onu teselliye çalıştı.
      - Üzülmene gerek yok, Ted! Bizde güzel bir söz var: Bıçak, kendi sapını yontmaz. Şimdi kızdılar ya, aldırma! Ben, az sonra gider, konuşur, onları yumuşatırım. Üzülme e mi?
      Beriki;
      - Olur! Üzülmem! dedi.
      Fakat her halinden fırsat kolladığı belliydi. Düşündü. İlk tanıştıklarında Bircan, şimdi içinde yaşadığı azabı, ne kadar özlü bir sözle Teddi’ye söylemişti.
      - “Anlayanla taş taşı, anlamayanla bal yeme.”
      Dilârâ ayıldı, Bircan’ı çağırdı. Ana, kız baş başa verip, konuştular. Dilârâ, yeniden “olmaz”ı bastı. Hâzım Dümenci, Teddi’nin gidişine aldırmadı.
      Teddi, anadiliyle söylendi.
      - Sizinle, dedi, bal bile olsa, yemem!
      Bircan’da şafak attı. Telâştan ne yapacağını şaşırdı. Aklı başına gelince, Teddi’nin arkasından koştu. Aradı, aradı.
      Teddi, hiçbir yerde yoktu.
      Teddi, çekip gitmişti.
      Bircan, omuzlarında utancının ağırlığı, karnında Teddi’den bir can olduğu halde, eve döndü. Hiç kimseyle konuşmadı. Kendisine gösterilen, balkonlu odaya geçti. Uzun uzun düşündü, ağladı. Hesap, kitap etti. Kurtuluş için kararını verdi. İçine doğan ani ilhâmla, balkona koştu, aşağıdaki derin boşluğa, gözünü bile kırpmadan, öylece kendini bırakıverdi.
      Apartmanda ağlayışlar, dövünmeler. Toprağa verilen telli duvaklı Bircan. Zavallı kız! Merak ediyorum, neyin, kimin günahını yüklendin? “At tırnaktan, insan kulaktan kapar.”mış. Sen de öyle yaptın, kazancın oldu mu?
      Şafaklar değiştikçe, acılar bitti!
      Fakat annenle baban, hemen her gün, çekişiyorlar. Kendi ismini, kendi kişiliğinde yaşatan Dilârâ, babana dil döküyor.
      - Söyle, diyor, bir bebek istiyor musun?
      Hâzım Dümenci, bu defa yeni bir oyuna düşmekten korktuğundan ve seni unutamadığından olmalı, “hayır”ı kuvvetlice basıyor, ekliyor:
      - Keşke, diyor, “Dağlar kadar kamburu olsaydı da, bizimle beraber olsaydı.” Bircan, Teddi’yle yaşasaydı, sence ne fark ederdi, söyler misin?

Bağarası, 24 Temmuz 1983

Oyhan Hasan Bıldırki